
گاهی فکر میکنم سختترین بخش زندگی در این روزها، نه ماندن است و نه رفتن؛
سختترین قسمت، ندانستن است.
اینکه نمیدانی آیندهی این سرزمین چه شکلی خواهد شد.
نمیدانی یک سال دیگر همینجا زندگی میکنی یا جایی دور، پشت پنجرهای که منظرهاش هیچ شباهتی به کوچههای کودکیات ندارد.
نمیدانی باید برای ماندن برنامهریزی کنی یا برای رفتن آماده شوی.
نمیدانی باید خانهات را بیشتر دوست داشته باشی یا کمکم یاد بگیری با یک چمدان زندگی کنی.
خیلیها میان این دو انتخاب، سالهاست معلق ماندهاند.
یک روز میگویند:
«باید رفت... شاید آن طرف بتوانم آرامتر زندگی کنم، آیندهی بهتری برای خودم و بچهام بسازم.»
و روز دیگری، وقتی صدای آشنای شهر را میشنوند، وقتی بوی باران روی آسفالت میپیچد، وقتی مادرشان را میبینند، وقتی از کنار خیابانی رد میشوند که هزار خاطره در آن دارند، دلشان میگوید:
«شاید هنوز زود است برای رفتن... شاید اینجا هنوز چیزی برای ساختن باقی مانده.»
و همین «شاید»، گاهی آدم را سالها نگه میدارد.
ما نسلی هستیم که یاد گرفتهایم با عدم قطعیت زندگی کنیم؛
با خبرهای خوب و بد،
با گرانی و نگرانی،
با رؤیاهایی که گاهی عقب افتادهاند،
اما عجیب است که هنوز، با تمام این خستگیها، رؤیاهایمان کاملاً نمردهاند.
هنوز بعضیها درس میخوانند.
هنوز کسی ساز میزند.
هنوز مادری برای آیندهی فرزندش برنامه میریزد.
هنوز کسی کتاب میخرد،
گلدانی روی پنجره میگذارد،
برای فردا غذا میپزد،
برای سفر آینده نقشه میکشد،
و شب، قبل از خواب، در دلش آرزو میکند فردا کمی بهتر از امروز باشد.
شاید امید دقیقاً همین باشد؛
اینکه با وجود تمام «نمیدانم»ها، هنوز برای فردا کاری انجام بدهیم.
من نمیدانم آیندهی ایران چه خواهد شد.
نمیدانم ماندن انتخاب ما خواهد بود یا رفتن.
نمیدانم چند نفر از ما در این خاک خواهند ماند و چند نفر روزی زندگی تازهای را در جایی دیگر شروع خواهند کرد.
اما یک چیز را میدانم؛
آدمها فقط با شرایطشان تعریف نمیشوند.
گاهی یک نسل، حتی در سختترین روزها، توانایی عجیبی برای دوباره ساختن دارد.
شاید روزی برسد که تصمیم گرفتن میان ماندن و رفتن، دیگر از سر ترس و ناچاری نباشد؛
بلکه از سر انتخاب باشد.
شاید روزی بتوانیم بمانیم، چون دوست داریم؛
نه چون راه دیگری نداریم.
و اگر روزی رفتیم،
کاش رفتنمان از سر اجبار و ناامیدی نباشد؛
کاش چمدانمان را با رؤیا ببندیم، نه با حس شکست.
فعلاً اما شاید لازم نباشد همهی آینده را همین امروز جواب بدهیم.
شاید کافی باشد امروز را زندگی کنیم،
کارمان را انجام بدهیم،
فرزندمان را در آغوش بگیریم،
یک فنجان چای برای خودمان بریزیم،
کتابی بخوانیم،
موسیقی گوش بدهیم
و اجازه ندهیم ابهامِ فردا، تمام زیباییهای امروز را از ما بگیرد.
آینده هنوز نوشته نشده است.
و شاید همین،
با همهی ترسی که دارد،
زیباترین بخش ماجرا باشد.
چون تا وقتی آینده نوشته نشده،
هنوز جا برای تغییر هست،
برای بهتر شدن،
برای دوباره شروع کردن،
برای ساختن،
برای ماندن،
برای رفتن،
و حتی برای برگشتن.
شاید ما هنوز نمیدانیم فردا کجای این دنیا ایستادهایم؛
اما میتوانیم امیدوار باشیم که هر جا ایستادیم،
زندگی هنوز ارزش ادامه دادن داشته باشد.
و شاید یک روز، وقتی به این سالهای پر از تردید نگاه کردیم،
با خودمان بگوییم:
«چه روزهای سختی بود...
اما ما از آنها عبور کردیم.»