
بعضی روزها حالم خوب نیست...
از آن «خوب نیست»هایی که نه میشود برایش دلیل پیدا کرد، نه میشود برای کسی توضیحش داد.
فقط یک چیزی تهِ دل آدم سنگینی میکند و آدم دلش میخواهد از همهچیز کمی فاصله بگیرد.
آن وقتها موسیقی پناه من میشود.
مینشینم یک گوشه،
چایم را میگذارم کنار دستم و میزنم به دنیای صداها...
وقتی دلم گرفته، هایده را میگذارم؛
انگار صدای او بلد است غمهای قدیمی را از جایی خیلی دور درون آدم بیرون بکشد؛
غمهایی که حتی اسمشان را هم نمیدانی.
گاهی معین گوش میدهم؛
و عجیب است که یک ترانه میتواند آدم را ببرد به سالهایی که دیگر وجود ندارند...
به آدمهایی که شاید دیگر کنارمان نیستند،
به روزهایی که خیال میکردیم همیشه ادامه دارند.
گاهی شجریان...
و آن صدای عمیق و نجیبش،
آدم را یاد این میاندازد که بعضی دردها قرار نیست فراموش شوند؛
فقط باید یاد بگیریم با آنها آرامتر زندگی کنیم.
گاهی گوگوش...
گاهی فرهاد...
گاهی یک ساز تنها، بدون هیچ کلامی...
و من میمانم و این سؤال که
خدا چقدر خوب کرد که به ما «گوش» داد.
برای شنیدن صدای باران...
برای شنیدن خشخش برگهای پاییز زیر قدمهایمان...
برای شنیدن صدای کسی که دوستش داریم...
برای شنیدن خندهی یک بچه...
برای شنیدن آواز پرندهای که نمیداند ما چقدر به یک صدای ساده محتاجیم...
و برای شنیدن موسیقی؛
این معجزهی کوچکی که گاهی آدم را از تاریکترین گوشهی خودش بیرون میکشد.
فکرش را بکن...
آدم میتواند حالش بد باشد،
دلش شکسته باشد،
خسته باشد،
هیچ حوصلهای برای حرف زدن نداشته باشد،
اما فقط با چند نت،
چیزی درونش دوباره شروع به نفس کشیدن کند.
چه نعمت بزرگیست شنیدن...
شاید خدا میدانست یک روزهایی
حرفهای آدم تمام میشوند،
آدمها کم میآورند،
آغوشها دور میشوند،
و بعضی دردها آنقدر عمیقاند که حتی نمیشود دربارهشان حرف زد.
برای همین موسیقی را آفرید؛
تا وقتی زبانمان از گفتن خسته شد،
دلمان هنوز چیزی برای شنیدن داشته باشد.
من خیلی وقتها نمیخواهم کسی حالم را خوب کند؛
فقط یک آهنگ قدیمی پخش میکنم.....
و اجازه میدهم موسیقی چند دقیقه جای همهچیز را بگیرد.

و شاید همین کافی باشد...
که هنوز بتوانی
در میان این همه خستگی،
چشمهایت را ببندی،
صدایی زیبا بشنوی
و با خودت بگویی:
«خدایا...
شکرت که گوش دادی به آدمیزاد،
تا ما بتوانیم این همه زیبایی را بشنویم؛
تا حتی وقتی دلمان گرفته،
هنوز چیزی در این جهان باشد
که آرامآرام
دلمان را به زندگی برگرداند.»