
و شاید در نهایت، بلوغِ آدمی همین باشد؛
که بفهمد هر کسی که سکوت کرده، مغرور نیست،
هر کسی که فاصله گرفته، بیوفا نیست،
و هر کسی که دیگر مثل قبل نمیخندد، لزوماً از زندگی خسته نشده است.
گاهی آدمها فقط در جایی از زندگی ایستادهاند
که برای ادامه دادن، تمام توانشان را صرفِ زنده ماندن کردهاند؛
آنقدر جنگیدهاند که دیگر رمقی برای توضیح دادنِ جنگهایشان نمانده.
پس اگر روزی دیدی کسی آرام نیست،
به او سخت نگیر.
اگر کمحرف شد، سکوتش را بشنو.
اگر دور شد، فوراً رفتنش را به حساب بیمهری نگذار.
شاید دارد در خلوت خودش تکههای شکستهی وجودش را
جایی دور از چشم دیگران جمع میکند.
ما هیچوقت نمیدانیم آدمی که روبهرویمان نشسته،
از چه چیزی برگشته،
چه چیزی را از دست داده،
چند بار در تنهایی خودش فرو ریخته
و صبح، دوباره با صورتی معمولی به میان آدمها برگشته است.
گاهی بزرگترین مهربانی، نجات دادنِ یک آدم نیست؛
فقط این است که وقتی خودش توانِ دوست داشتنِ خودش را ندارد،
تو موقتاً به جای او باور کنی که هنوز ارزشمند است.
آدمها را در روزهای خوبشان همه میتوانند دوست داشته باشند؛
هنرِ واقعی این است که
وقتی حالشان خوب نیست،
وقتی خاموشاند،
وقتی خستهاند،
وقتی حتی خودشان هم نمیدانند با خودشان چه کنند،
هنوز برایشان جایی در قلبت باقی بماند.
چون بعضی آدمها وقتی حالشان بد است،
بیش از همیشه به فهمیده شدن احتیاج دارند، نه قضاوت شدن.
و چه کسی میداند…
شاید روزی خودِ ما
در یکی از همان تاریکترین فصلهای زندگیمان،
محتاجِ دستی باشیم که بیآنکه چیزی بپرسد،
آرام روی شانهمان بنشیند و بگوید:
«من نمیدانم چه بر تو گذشته؛
اما میدانم برای این همه خستگی،
حق داری کمی آرام نباشی…
فقط نگذار سختیِ این روزها
تو را متقاعد کند که تنها ماندهای.
من اینجا هستم؛
نه برای اینکه زخمت را انکار کنم،
نه برای اینکه مجبورت کنم خوب باشی؛
فقط برای اینکه وقتی دنیا
از تو بیش از توانت میخواهد،
لااقل کنار من
لازم نباشد وانمود کنی قوی هستی.»
شاید آدمها بیشتر از آنکه به کسی برای حل کردنِ دردهایشان نیاز داشته باشند،
به کسی نیاز دارند که در تاریکترین روزشان،
چراغ قضاوت را خاموش کند
و چراغِ فهمیدن را روشن نگه دارد.
چون گاهی یک آدم را نمیشود از تاریکی بیرون کشید؛
فقط میشود کنارش نشست،
تا خودش دوباره راهِ نور را پیدا کند.