
تو آمدی درست در روزهایی که تابستان داشت آرامآرام وسایلش را جمع میکرد و پاییز، بیآنکه کسی بداند قرار است چه چیزی با خودش بیاورد، پشت در ایستاده بود.
اما برای من، پاییز از روزی شروع شد که تو به دنیا آمدی؛
از همان روزی که یک نفر کوچک، با دستهای کوچکش، تمام جهان مرا به آینده پیوند زد.
از آن روز به بعد، هر مهر برای من فقط بوی مدرسه و برگهای خیس و هوای خنک ندارد؛
مهر، بوی کودکی تو را میدهد...
بوی لباسهای کوچکت، خوابهای نصفهشبت، اولین خندههایت، اولین «مامان» گفتنت و تمام روزهایی که بیخبر از اینکه چقدر برای من بزرگی، بزرگ شدی.
شاید خودت ندانی، اما بخش بزرگی از امید من به فردا، شکل تو را دارد.
وقتی خستهام، فکر میکنم یک روز تو بزرگتر میشوی و جهان را با چشمهای خودت کشف میکنی.
وقتی از زندگی میترسم، به خودم میگویم باید بمانم، باید ادامه بدهم، باید هنوز چیزهای زیادی را ببینم؛
چون من مادرم...
و دلم میخواهد سالهای زیادی کنار تو باشم و تماشایت کنم که چگونه رؤیاهایت را یکییکی واقعی میکنی.
تو قرار نیست جبران هیچکدام از آرزوهای من باشی.
قرار نیست بار هیچ حسرتی را روی شانههایت بگذاری.
فقط میخواهم خودت باشی؛
همان پسری که میخندد، اشتباه میکند، دوباره بلند میشود، یاد میگیرد و راه خودش را پیدا میکند.
من از زندگی برایت یک دنیا بیدرد نمیخواهم؛
فقط آرزو میکنم هر وقت دنیا سخت گرفت، درونت آنقدر روشن باشد که راه برگشت به خودت را پیدا کنی.
و اگر روزی از من پرسیدی بزرگترین هدیهای که زندگی به تو داد چه بود،
شاید نتوانم جوابش را بدهم...
چون برای من، این تو بودی که آمدی و به زندگیام هدیهای دادی که هیچ اسمی جز امید ندارد.
تولدت مبارک پسر پاییزی من؛
پسرِ مهر، پسرِ بارانهای اول پاییز،
پسرِ تمام روزهایی که هنوز نیامدهاند و من دلم میخواهد در همهشان کنارت باشم.
عرفان عزیزم،
تو فقط پسر من نیستی؛
یکی از زیباترین دلیلهایی هستی که هنوز به فردا فکر میکنم.
تولدت مبارک،
از طرف مادری که با آمدنت فهمید
گاهی یک انسان میتواند تمام معنای «امید» باشد.