
و ناگهان پاییز میرسد؛
درست وسطِ زندگیِ آدم.
نه اتفاق بزرگی افتاده،
نه خبری رسیده،
نه کسی زنگ زده که بگوید فصل عوض شده است.
فقط یک روز میبینی
صبح که از خانه بیرون میآیی،
دستت بیاختیار دنبال چیزی میگردد که چند ماه است همراهت نبوده؛
یک ژاکت، یک شال،
یا شاید همان آدمی که مدتهاست
دیگر جایی در روزهایت ندارد.
عجیب است؛
بعضی فصلها آدم را یاد کسی نمیاندازند،
یاد آدمی که خودت بودهای میاندازند.
یاد آن زنی که یک روز
برای آیندهاش نقشه داشت،
برای خیلی چیزها ذوق میکرد،
و فکر میکرد فرصت همیشه هست.
بعد زندگی آمد
و بیآنکه اجازه بگیرد
بعضی قرارها را لغو کرد،
بعضی آدمها را عوض کرد،
بعضی آرزوها را عقب انداخت
و بعضی سالها را آنقدر تند گذراند
که حالا باید برای به خاطر آوردنشان
کمی فکر کنی.
پاییز که میرسد
من بیشتر از گذشته متوجه زمان میشوم.
نه به خاطر سرد شدن هوا؛
به خاطر اینکه میبینم
یک سال دیگر هم تقریباً تمام شده
و هنوز بعضی حرفها را
با خودم نگفتهام.
هنوز گاهی وسط یک کار معمولی
ناگهان دلم میگیرد؛
نه برای کسی،
نه حتی برای چیزی.
برای آن قسمت از زندگیام
که میتوانست جور دیگری باشد.
بعد به خودم میگویم:
شاید نباید همهچیز جور دیگری میشد.
شاید بعضی راهها
فقط برای این بودند که من بفهمم
دیگر نمیخواهم از آنها عبور کنم.
و این،
با تمام تلخیاش،
یک جور آرامش دارد.
پاییز برای من
فصلِ غمگین بودن نیست.
فصلِ حساب کردن است؛
با خودم،
با سالهایی که گذشته،
با آدمهایی که آمدهاند و رفتهاند،
و با زنی که هنوز،
با همهی چیزهایی که از سر گذرانده،
ایستاده است.
و ناگهان پاییز میرسد...
و من میفهمم
قرار نیست امسال چیزی را ثابت کنم.
نه به کسی،
نه به گذشته،
نه حتی به خودم.
فقط میخواهم
این چند ماه باقیمانده را
کمی بیشتر زندگی کنم.
شاید همین،
بعد از این همه سال،
بالغترین آرزوی من باشد.