

گاهی زندگی، شبیه اسبیاست که پاهایش را بستهاند؛
اسبی که هنوز در چشمانش شوقِ دویدن پیداست،
هنوز با شنیدن صدای باد، دلش جاده میخواهد،
هنوز بدنش برای دویدن بیقرار است،
اما پاهایش اجازه نمیدهند.
چه تصویر غمانگیزیست...
وقتی توانِ رفتن داری،
اما اجازهی رفتن نداری.
وقتی هنوز درونت پر از زندگیست،
اما بیرونت، پر از دیوار.
آدمها هم گاهی همینطور زندگی میکنند.
میخندند، کار میکنند،
صبح از خواب بیدار میشوند،
برای دیگران غذا درست میکنند،
به تلفنها جواب میدهند،
مسئولیتهایشان را انجام میدهند
و شب، خستهتر از همیشه،
به همان نقطهای برمیگردند که صبح از آنجا شروع کرده بودند.
و هیچکس نمیفهمد
درونشان چه اسبی هنوز دارد میدود...
بعضی پاها را فقر میبندد،
بعضی را ترس،
بعضی را خانواده،
بعضی را قضاوت آدمها،
بعضی را سالهایی که دیگر برنمیگردند،
و بعضی را عشقی که قرار بود پناه باشد
اما کمکم تبدیل به زنجیر شد.
تلختر از همه این است که
گاهی خودمان هم به بندهایمان عادت میکنیم.
آنقدر طولانی در یک جای نادرست میمانیم
که کمکم باور میکنیم
همینجا تمام دنیاست.
آنقدر به «نمیشود»ها گوش میدهیم
که صدای «میخواهم» درونمان ضعیف میشود.
اما خاموش نمیشود...
چون انسان تا وقتی آرزو دارد،
هنوز کاملاً شکست نخورده است.
ممکن است سالها نتوانی بروی،
اما هنوز میتوانی به رفتن فکر کنی.
ممکن است دستت به رؤیایت نرسد،
اما هنوز میتوانی آن را در قلبت زنده نگه داری.
و شاید آزادی همیشه به معنای باز شدن بندها نباشد؛
گاهی آزادی از همان لحظهای شروع میشود
که دیگر بندها را سرنوشت خودت نمیدانی.
از همان لحظهای که با خودت میگویی:
«من فقط این زندگی نیستم...
من تمام فرصتهایی هستم که هنوز میتوانند اتفاق بیفتند.»
شاید اسب امروز نتواند بدود،
اما اگر هنوز سمهایش را بر زمین میکوبد،
اگر هنوز گردنش را به سمت جاده میچرخاند،
اگر هنوز با شنیدن صدای دورِ دویدن اسبهای دیگر
دلش میلرزد...
یعنی چیزی درونش هنوز زنده است.
و گاهی همین کافیست؛
کافیست برای اینکه بدانی
داستانت هنوز تمام نشده.
شاید یک روز،
کسی بندها را باز کند...
و شاید هم خودت یاد بگیری
چطور بندهایی را که سالهاست به نامِ «اجبار»
با خودت حمل کردهای، باز کنی.
آن روز،
شاید تازه بفهمی
تمام این سالها که فکر میکردی ایستادهای،
روح تو
بیصدا،
در تمام جادههای نرفته
دویده است. 🖤