
این روزها ذوقِ نوشتن ندارم..
حتی همان جملات نصف ونیمه وپر ازنقص...
نه اینکه حرفی برای گفتن نباشد؛
اتفاقاً ذهنم پر است از حرفهایی که هیچکدام
راهی برای رسیدن به کلمات پیدا نمیکنند.
دیگر حتی حوصلهی ساختن جملههای قشنگ را ندارم،
ذهنم به هیچ عاشقانهای فکر نمیکند،
نه دنبال قصهای هستم،
نه منتظر اتفاقی...
فقط خستهام؛
از فکر کردن،
از بایدها،
از روزهایی که میآیند و میروند
و آدم را با هزار فکرِ نیمهتمام تنها میگذارند.
شاید بعضی وقتها آدم نه شعر میخواهد،
نه عشق،
نه هیجان،
نه حتی حرف زدن...
فقط میخواهد چند لحظه
از تمام نقشهایی که در زندگی دارد فاصله بگیرد
و خودش باشد؛
بیتوضیح، بیدغدغه، بیآنکه مجبور باشد خوب به نظر برسد.
دلم یک کنج دنج میخواهد؛
یک پنجره رو به سکوت،
صدای آرام باران،
یک پتوی نرم
و یک فنجان چای داغ...
جایی که بتوانم بنشینم،
چایم را آرامآرام بنوشم
و برای چند دقیقه
هیچ چیزی از زندگی نخواهم...
فقط کمی آرامش،
چون به قول فریدون فروغی دیگه این قوزک پا یاری رفتن نداره،
لبای خشکیدم حرفی واسه گفتن نداره...
ولی کیف میکنم از خواندن مطالب دوستان وچه زیبا وچه باذوق 🌷🙏