دلم می‌خواهد آرزو کنم...
اما انگار آرزوها هم این روزها از گفتن می‌ترسند.
دلم می‌خواهد چشم‌هایم را ببندم و با تمام وجود، برای وطنم آرزو کنم...
آرزو کنم که صبح‌ها، بوی آرامش از پنجره‌ها وارد خانه‌ها شود،
که هیچ مادری با اشک فرزندش را بدرقه نکند،
که هیچ پدری از سنگینی غم، قامتش خم نشود،
که کودکان، واژه اعدام را به گوش نشنیده باشند،
اما نمی‌شود...
وقتی هر گوشه‌ی این خاک، قصه‌ای ناتمام از دلتنگی را در سینه پنهان کرده است،
وقتی دلِ مردم، سال‌هاست میان امید و انتظار سرگردان مانده،
آرزو کردن هم سخت می‌شود.
گاهی فقط به آسمان خیره می‌شوم...
نه برای اینکه ستاره‌ای بشمارم،
برای اینکه بغضم را جایی پنهان کنم.
بغضی که از دوست داشتنِ وطنی آمده که زخم‌هایش از دور هم پیداست،
وطنی که هنوز با همه‌ی رنج‌هایش، برای من زیباترین جای دنیاست.
دلم می‌خواهد آرزو کنم...
برای لبخندهایی که سال‌هاست گم شده‌اند،
برای دل‌هایی که از خستگی، دیگر حتی توانِ آرزو کردن هم ندارند،
برای مردمی که سزاوار آرامش‌اند، نه اندوه؛
سزاوار زندگی‌اند، نه فقط دوام آوردن.
وطنم...
اگر امروز آرزویی بر زبان نمی‌آورم،
از بی‌مهری نیست...
از زیادیِ دوست داشتن است.
گاهی آدم آن‌قدر کسی را دوست دارد که از ترسِ برآورده نشدنِ آرزوهایش، فقط سکوت می‌کند...
و در سکوت،
تمام شب، خدا را صدا می‌زند
تا روزی برسد که سهم تو از روزگار،
نه اشک باشد،
نه حسرت،
بلکه صلح،
امنیت،
و لبخندِ مردمی که دوباره از ته دل زندگی می‌کنند.امیدوارم روزی آرزو کردن برای وطن، دیگر با بغض همراه نباشد، بلکه با لبخند.
