
ما آدمها گاهی عجیب سادهدل میشویم؛
نه از آن سادهدلیهایی که از نادانی میآید،
از آنهایی که از انسان بودن میآید.
معرفت خرج میکنیم،
بیآنکه فاکتورش را نگه داریم.
حواسمان به حال آدمها هست،
وقتی کسی حواسش به حال ما نیست.
میبخشیم،
سکوت میکنیم،
کوتاه میآییم،
میمانیم،
و هزار بار خودمان را عقب میکشیم
تا دیگری احساس نکند چیزی از او کم شده است.
اما یک روز، درست همان روزی که دیگر توانِ ادامه دادن نداریم،
میشنویم:
«من که ازت چیزی نخواستم...
اصلاً تو برای من چکار کردی؟»
و چه جملهی عجیبی است این «چکار کردی؟»
چون بعضی آدمها فقط چیزهایی را میبینند که برایشان انجام شده،
نه چیزهایی را که به خاطرشان انجام نشده.
نمیبینند چند بار میتوانستی بروی و ماندی.
نمیبینند چند بار حق داشتی جواب بدهی و سکوت کردی.
نمیبینند چند بار خودت احتیاج به تکیه دادن داشتی
اما تکیهگاه دیگری شدی.
نمیبینند چه چیزهایی را نگفتی،
چه خواستههایی را قورت دادی،
چه خستگیهایی را پنهان کردی
تا زندگی برای آنها کمی آسانتر بگذرد.
آدمها عجیباند؛
وقتی خوبی را یک بار میبینند، اسمش را «محبت» میگذارند،
وقتی صد بار تکرار شود، اسمش میشود «وظیفه».
و شاید بزرگترین اشتباه ما همین باشد؛
اینکه آنقدر خوب میمانیم
تا خوبیمان برای دیگری عادی شود.
آنقدر میبخشیم
که بخشیدنمان دیگر ارزشمند به نظر نمیرسد.
آنقدر میمانیم
که نبودنمان غیرممکن تصور میشود.
آنقدر معرفت به خرج میدهیم
که طرف مقابل فراموش میکند
ما هم میتوانستیم مثل خودش بیتفاوت باشیم.
اما حقیقت این است:
هیچکس بدهکارِ خوبیهای ما نیست؛
همانطور که ما هم موظف نیستیم
تا ابد هزینهی نادیده گرفته شدنشان را بپردازیم.
معرفت اگر دیده نشود،
نباید تبدیل به تحقیرِ خود شود.
گاهی باید دست از توضیح دادن برداری.
نه برای اینکه بیرحم شدهای؛
برای اینکه فهمیدهای
کسی که ارزشِ حضورت را فقط بعد از رفتنت میفهمد،
شاید اساساً شایستهی ماندنت نبوده است.
و از همه تلختر اینکه
بعضی آدمها تازه وقتی میفهمند چه کار کردهای
که دیگر هیچ کاری برایشان نمیکنی.
آن وقت شاید بپرسند:
«پس این همه سال چکار کردی؟»
و پاسخ، دیگر یک فهرست بلند از فداکاریها نیست.
فقط میتوانی آرام بگویی:
«هیچ...............
همین که فکر کردی هیچ،
یعنی تمام آنچه برایت کردم
دقیقاً در جایی خرج شد،
که نباید.»