
شنبه، روزِ شروع نیست؛
روزِ دوباره بلند شدن است...
بعد از تمام آن شبهایی که با خودت گفتی: «دیگر نمیتوانم.»
و صبح که شد، باز لباس پوشیدی، لبخند زدی و رفتی دنبال زندگی؛
بیآنکه کسی بداند چقدر از تو در همان تخت، در همان تاریکی جا مانده بود.
یکشنبه، روزِ عادت کردن است؛
عادت به نبودنها، به حرفهای نگفته، به آدمهایی که هستند اما دیگر شبیه گذشته نیستند.
آدم گاهی آنقدر به دردهایش عادت میکند که اگر یک روز آرام باشد،
میترسد نکند چیزی را فراموش کرده باشد.
دوشنبه، شلوغترین روزِ تقویم است؛
اما شلوغی همیشه از کار نیست...
گاهی ذهن آدم آنقدر پر از «اگر» و «کاش» و «چرا»ست
که حتی در سکوت هم فرصتی برای نفس کشیدن ندارد.
سهشنبه، روزِ میانه است؛
همان جایی که نه اول راهی و نه به پایانش رسیدهای.
اینجاست که آدم بیشتر از همیشه خودش را میبیند؛
میفهمد برای خیلی چیزها دیر شده،
اما برای خیلی چیزهای دیگر هنوز دیر نیست.
چهارشنبه، خستگیِ پنهانِ آدمهاست؛
آنهایی که میخندند تا کسی نپرسد «چی شده؟»
آنهایی که میگویند «خوبم»
چون حوصله ندارند برای هزارمین بار داستانِ خستگیشان را تعریف کنند.
پنجشنبه، روزِ برگشتنِ خاطرههاست...
آدمهایی که دیگر نمیتوانی صدایشان کنی،
خانههایی که دیگر شبیه خانه نیستند،
جوانیای که بیصدا از کنارت گذشته
و فرصتهایی که آنقدر منتظر «یک روز مناسب» ماندند
تا یک روز فهمیدی دیگر هیچ روزی برنمیگردد.
و جمعه...
جمعه، خلوتِ آدم با خودش است.
روزی که تقویم آرامتر ورق میخورد
و آدم ناگهان میفهمد تمام هفته را برای رسیدن به امروز دویده،
اما خودش را در این دویدن جا گذاشته است.
هفت روز میآیند و میروند؛
شنبه دوباره از راه میرسد
و ما دوباره شروع میکنیم...
شاید راز زندگی همین باشد؛
اینکه آدم با تمام خستگیهایش،
با تمام شکستهایش،
با تمام چیزهایی که از دست داده،
باز هم صبح از خواب بیدار شود.
نه چون زندگی همیشه زیباست؛
بلکه چون هنوز چیزی درون ما هست
که با تمام زخمهایش
دلش نمیآید تسلیم شود.
و شاید یک روز،
در میان همین روزهای معمولی،
بفهمیم تمام آن روزهایی که فکر میکردیم فقط داریم دوام میآوریم،
در حقیقت داشتیم
زندگیمان را میساختیم.