
در دشتِ آفتابگردانها،چیزی میبینی که شبیه هیچ منظرهای نیست؛
هزاران گل،
با هزاران ریشهی جدا،
اما همه رو به یک خورشید.
انگار در وجودشان
پیمانی قدیمیست؛
پیمانی که هیچکس به زبانشان نگفته،
اما از یادشان نرفته است:
رو به نور بایست.
شاید انسان هم
با همین پیمان به دنیا میآید؛
با کششی ناشناخته
به سوی چیزی که نمیتواند توضیحش دهد.
و عشق،یکی از عجیبترین شکلهای همین کشش است.
گاهی انسانی وارد زندگیات میشود
و بیآنکه بدانی چرا،
چیزی در تو
به سمت او برمیگردد؛
مثل آفتابگردانی
که صبح،
بیاختیار صورتش را به سوی آفتاب میچرخاند.
نه همیشه به خاطر زیبایی،
نه همیشه به خاطر شباهت،
نه حتی به خاطر آنچه از او دریافت میکنی؛
بلکه شاید به خاطر نوری
که حضورت را در او
به یاد خودت میآورد.
اما شاید راز بزرگتر این باشد
که ما گاهی خیال میکنیم
به یک انسان دل بستهایم،
در حالی که روحمان
در جستوجوی چیزی فراتر از اوست.
معشوق میآید،
و ناگهان در او
ردّی از آن گمشدهی بزرگ را میبینیم؛
آرامشی،
نوری،
آشناییِ عجیبی
که انگار پیش از شناختن او
در جایی از جانمان منتظر بوده است.
شاید به همین دلیل است
که بعضی عشقها
با رفتنِ آدمها تمام نمیشوند.
چون آنچه در ما بیدار شده
دیگر متعلق به آنها نیست.
آنها فقط..
دری را باز کردهاند،به اتاقی که همیشه درون ما بوده است.
و اینجاست که عشق
از «داشتن» عبور میکند
و به «شناختن» میرسد؛
شناختنِ خود،
شناختنِ نیازهای پنهان روح،
و شاید شناختنِ خدایی
که گاهی از مسیر یک انسان
به ما سلام میکند.
پس شاید معشوق،
هرچقدر هم عزیز،
خودِ خورشید نباشد؛
شاید فقط لحظهایست
که نور خورشید
از میان او
به زندگی ما رسیده است.
و چه کسی میداند؟
شاید خداوند بعضی آدمها را
سر راه ما نمیگذارد
تا برای همیشه داشته باشیمشان؛
میفرستدشان
تا یادمان بیاورند
هنوز قلبی داریم......
که میتواند بلرزد،
چشمهایی که میتوانند
در کسی نور ببینند،
و روحی که هنوز،راه آسمان را فراموش نکرده است.
آفتابگردان
خورشید را مالک نمیشود؛
فقط رو به او میایستد.
شاید عشقِ انسانی هم
وقتی از خامی عبور میکند،
دیگر نمیگوید:
«تو باید مال من باشی.»
بلکه آرامتر،
عمیقتر و مؤمنانهتر میگوید:
«خوشحالم که در این جهان بودی
و نوری از تو
مرا به سمت روشنایی برد.»
و شاید این،
زیباترین شکل دوست داشتن باشد؛
اینکه یک انسان را
آنقدر عمیق دوست بداری
که در نهایت،
به جای آنکه او را
معبود خود کنی،
به واسطهی او
دوباره رو به خدا بایستی.
مثل همان دشت؛
هزاران آفتابگردان،
هزاران داستان،
هزاران قلب...
اما یک خورشید.
و شاید تمام راهِ عشق
از همینجا میگذرد:
از دوست داشتنِ یک انسان
تا رسیدن به نوری
که هیچ انسانی
صاحب آن نیست.