
در جهانِ موازی،
شاید قیمتِ رؤیاها اینقدر بالا نیست.
آنجا آدمها وقتی به آینده فکر میکنند،
اول حساب نمیکنند که «چقدر پول لازم دارم؟»
اول میپرسند:
«دلم میخواهد چه زندگیای داشته باشم؟»
اما اینجا...
خیلی وقتها پیش از آنکه رؤیا بسازیم،
مجبوریم قیمتش را حساب کنیم.
اینجا یک حقوق،
گاهی قبل از آنکه به دست آدم برسد،
هزار جا خرج شده است؛
اجاره، خوراک، درمان، قبض، مدرسه،
قیمتهایی که هر روز تغییر میکنند
و آیندهای که هر روز دورتر به نظر میرسد.
اینجا آدمها فقط با فقر نمیجنگند؛
با ترس از فقیرتر شدن هم زندگی میکنند.
و این ترس،
آرامآرام از سفرهها عبور میکند،
به خانهها میرود،
وارد رابطهها میشود،
روی خواب آدمها مینشیند
و حتی شکلِ آرزو کردنشان را عوض میکند.
خیلیها دیگر نمیگویند
«چه چیزی میخواهم؟»
میپرسند:
«چه چیزی از پسِ هزینهاش برمیآیم؟»
در جهانِ موازی،
شاید جوانی،
سالهای جنگیدن برای بقا نباشد.
جوانی بتواند عاشق شود،
درس بخواند،
سفر برود،
خانهای بسازد،
برای آینده برنامه داشته باشد
و از فردای خودش نترسد.
شاید آنجا
مادرها وقتی فرزندشان چیزی میخواهد،
قبل از گفتنِ «نمیشود»،
به قیمتش فکر نکنند.
شاید پدرها
شبها با ماشینحساب به خواب نروند.
شاید یک خانواده بتواند
گاهی بدون عذاب وجدان
به رستوران برود،
چند روزی سفر کند،
لباسی را که دوست دارد بخرد
و برای یک اتفاق ساده،
ماهها از خودش نگذرد.
در جهانِ موازی،
کار کردن شاید معنای دیگری داشته باشد؛
آدمها فقط برای پرداخت قبضها کار نکنند،
بلکه برای ساختن زندگی کار کنند.
آنجا شاید
یک آدم شاغل،
با وجود سالها زحمت،
باز هم از خودش نپرسد:
«پس چرا هنوز از زندگی عقبم؟»
و چه دردناک است
وقتی آدم تمام عمرش را کار میکند،
اما سهمش از زندگی
فقط خستگیِ بیشتریست.
اینجا حتی فرهنگ هم
زیر سایهی اقتصاد نفس میکشد.
وقتی سفر گران میشود،
کتاب گران میشود،
سینما و تئاتر و آموزش
از سبد زندگی حذف میشوند،
آدم فقط از امکانات محروم نمیشود؛
کمکم از تجربه کردن،
از آموختن،
از کشف کردن
و حتی از خیال کردن محروم میشود.
فقر فقط خالی شدنِ کیف پول نیست؛
گاهی کوچک شدنِ جهانِ آدم است.
و شاید تلخترین قسمت ماجرا این باشد
که مردم، کمکم به نداشتن عادت میکنند.
به اینکه لباس نو نخریند.
به اینکه سفر نروند.
به اینکه دنداندرد را تحمل کنند.
به اینکه خواستههایشان را عقب بیندازند.
به اینکه برای فردا زندگی کنند
و هیچوقت به امروز نرسند.
آدم وقتی مدت زیادی تحت فشار باشد،
حتی آرزوهایش هم محتاط میشوند.
دیگر خانهی بزرگ نمیخواهد؛
فقط خانهای امن میخواهد.
ماشین گران نمیخواهد؛
فقط ماشینی میخواهد که وسط راه خراب نشود.
زندگی لوکس نمیخواهد؛
فقط یک زندگی معمولی میخواهد؛
آنقدر معمولی
که بتواند بدون ترس،
برای ماه بعدش برنامه بریزد.
ما شاید در جهانِ موازی
همان آدمهایی باشیم
با همان استعدادها،
همان هوش،
همان قلب،
همان رؤیاها...
اما با یک تفاوت بزرگ:
در آن جهان، شرایط علیه ما نیست.
و شاید اگر کسی از آن جهان به این جهان نگاه کند،
تعجب کند که چرا آدمهای اینجا
اینقدر خستهاند.
نمیداند بعضیها
سالهاست فقط دارند زندگی را
از سقوط نجات میدهند.
ما شاید ضعیف نشدهایم؛
فقط مدت زیادیست
بارِ سنگینی را حمل میکنیم.
و شاید روزی در جهانِ موازی،
آدمها بفهمند
چقدر انسانهای این جهان
با دستهای خالی،
با جیبهای خسته،
با دلهای پر از نگرانی
و با آیندهای مبهم،
باز هم صبحها از خواب بیدار شدند
و ادامه دادند.
شاید قهرمانان واقعیِ این جهان
همین آدمهای معمولی باشند؛
آدمهایی که با وجود گرانی،
با وجود فشار،
با وجود ناامیدی،
هنوز برای عزیزانشان چای میریزند،
هنوز لبخند میزنند،
هنوز کار میکنند،
هنوز امیدی هرچند کوچک
گوشهی قلبشان نگه داشتهاند...
ما در جهانِ موازی،
شاید زندگیِ بهتری داشته باشیم؛
اما در این جهان،
هنوز داریم تلاش میکنیم
که با همهی سختیها،
انسان باقی بمانیم.