
دیشب خبر درگذشت عزیزی راشنیدم ،متاثر وناراحت وفقط به این فکر می کردم تنها قاتلی که دستگیر نمی شود ،همیشه پنهان است،کسی پیگیرش نیست ،همین بیماری های صعب العلاج ،بخصوص سرطان است...
من تمام حس زندگی این آدمها رادرک میکنم .این امید را درپدرم دیدم ،زندگی کردم ،درد را رنج را وامید را....
فقط میتوانم بگویم !!!
بعضی آدمها نمیمیرند؛
فقط خستهتر از آن میشوند که ادامه بدهند...
آنهایی که ماهها و سالها با درد جنگیدند،
با شبهایی که از شدت رنج به صبح نمیرسید،
با بیمارستان، دارو، سوزن، شیمیدرمانی،
با ترسِ هر جواب آزمایش
و با امیدی که گاهی فقط به اندازهی یک نفس باقی مانده بود...
سرطان فقط تنِ آدم را خسته نمیکند؛
گاهی تمامِ زندگی را میبرد روی دوشِ آدم
و او را مجبور میکند هر روز،
با دردی تازه از خواب بیدار شود و باز هم لبخند بزند
تا دلِ عزیزانش نلرزد.
و چه غمانگیز است دیدنِ آدمی که روزی پر از شور و زندگی بود،
اما کمکم درد، از موهایش، از صورتش، از نگاهش
و از توانِ قدمهایش کم میکند...
با این حال، بعضیها تا آخرین لحظه جنگیدند.
نه چون نمیترسیدند،
نه چون درد نداشتند؛
بلکه چون زندگی را دوست داشتند.
و وقتی رفتند،
شاید بدنشان از درد رها شد،
اما جای خالیشان
دردی شد که برای ما ماند...
کاش وقتی کسی را میبینیم که با یک بیماری سخت میجنگد،
فقط نگوییم «قوی باش»؛
گاهی آدمِ خسته، بیشتر از قوی بودن
به یک دستِ مهربان،
یک آغوش،
یک «من کنارت هستم»
و کمی درک شدن نیاز دارد.
برای تمام کسانی که با دردهای صعبالعلاج از این دنیا رفتند؛
برای آنهایی که شبهای سختشان را کسی ندید،
برای اشکهایی که پنهانی ریختند،
برای خانوادههایی که لبخند زدند تا بیمارشان نترسد،
و برای قلبهایی که بعد از رفتنشان
دیگر هیچوقت مثل قبل نشد...
آرام بخوابید...
شاید سهم شما از این دنیا،
بیش از آنچه باید درد بود؛
اما سهم شما از یادِ ما،
تا همیشه عشق است.
بعضی آدمها با مرگ تمام نمیشوند؛
در یک عکس،
در یک صدا،
در بوی یک عطر،
در گوشهای از خانه
و در قلب کسانی که دوستشان داشتند
ادامه پیدا میکنند...
و شاید مرگ، فقط جایی باشد که دیگر درد به آنها نمیرسد.
روحتان درآرامش ،به یادتان هستیم وغم شما هرروز باماهست حتی درچشم هایمان🖤