
هرزمان که درهرجای این جهان یک رویداد بین المللی مثال همین جام جهانی اتفاق می افتد ،ما دغدغه بودن ونبودنش را نداریم ،چون وطنمان ،پاره تنمان آنقدر زخم دارد که یادمان برود چرا این تیم ماند وآن تیم رفت.
هرگاه آنقدر ذهنم شلوغ می شود که نمیدانم چه باید کرد ،وقتی کاری ازدستم برنمی آید،سر میخورم درخاطراتم ،درکودکی ام ،درنوجوانی ،چون جوانی هم برای نسل ما زیبا نبود..
یادم می آید سال ۱۹۹۴فینال جام جهانی برزیل و ایتالیا وقتی تازه پا ازکودکی به نوجوانی نهاده بودم درنیمه شبی گرم پای آن تلویزیون رنگی که همه دنیای مابود نگران ،فقط به برد ایتالیا فکر میکردم.آن هم فقط بخاطر یک بازیکن .کاریزماتیک وزیبا.روبرتو باجو.این متن را باتمام حس نوجوانی ام برای آن بازیکن می نویسم..
بعضی نامها هرگز از حافظه دنیا پاک نمیشوند؛ نه به خاطر تعداد جامهایی که بردهاند، بلکه به خاطر احساسی که در دل مردم جا گذاشتهاند. روبرتو باجو یکی از همان نامهاست؛ مردی که فوتبال را نه با قدرت، بلکه با لطافت لمس میکرد. انگار توپ، زبان او بود و هر حرکتش، جملهای از یک شعر ناتمام.
باجو فقط شماره ۱۰ ایتالیا نبود؛ او امید یک نسل بود. هر بار که پا به میدان میگذاشت، میلیونها نفر باور میکردند که هنوز هم میشود با زیبایی فوتبال را زندگی کرد. دریبلهای آرام، پاسهای دقیق و ضربههایی که از دل رؤیا میآمدند، او را به هنرمندی تبدیل کرده بودند که بوم نقاشیاش، چمن سبز ورزشگاه بود.
اما زندگی همیشه با هنرمندان مهربان نیست. تابستان ۱۹۹۴، فینال جام جهانی. همهچیز در یک پنالتی خلاصه شد؛ توپی که از بالای دروازه گذشت و سکوتی که روی شانههای یک ملت نشست. آن تصویر، سالها در ذهن مردم ماند، اما حقیقت این بود که روبرتو باجو با آن پنالتی شکست نخورد. او از همان لحظه، به اسطورهای تبدیل شد که به همه یاد داد انسان بودن، مهمتر از بینقص بودن است.
قهرمان واقعی کسی نیست که هرگز زمین نخورد؛ قهرمان کسی است که بعد از هر شکست، دوباره از جا بلند شود. باجو بارها با مصدومیت جنگید، بارها از نو شروع کرد و هر بار با همان لبخند آرام، به زمین برگشت؛ انگار میخواست بگوید عشق به فوتبال، از هر درد و شکستی بزرگتر است..
امروز سالها از آن روزها گذشته است، اما هنوز وقتی نام روبرتو باجو شنیده میشود، قلب عاشقان فوتبال کمی آرامتر و چشمهایشان کمی خیستر میشود. چون بعضی آدمها فقط بازیکن نیستند؛ بخشی از خاطرات نوستالژی ما هستند، بخشی از روزهایی که با یک توپ، یک رؤیا و یک شماره ۱۰ زندگی میکردیم.

روبرتو باجو ثابت کرد که اسطوره بودن، همیشه به معنی بالا بردن جام نیست. گاهی کافی است آنقدر صادقانه بازی کنی که حتی شکستهایت هم الهامبخش شوند. و شاید به همین دلیل است که هنوز، بعد از این همه سال، وقتی از زیباترین شماره ۱۰های تاریخ فوتبال حرف میزنند، نام روبرتو باجو با احترام، عشق و حسرت تکرار میشود؛ مردی که شاید جام جهانی را نبرد، اما قلب میلیونها انسان را برای همیشه فتح کرد.
اوسالم زندگی کرد .امسال جای ایتالیا خالی بود درجام جهانی . اما ما آنقدر دغدغه داشتیم و داریم که دیگر برد وباخت هیچ تیمی برایمان پشیزی ارزش ندارد.
دلمان تیمی میخواهد غیرتمند وغمخوار.
دلمان وطنی می خواهد که با شادی های جهانمان مانیز شاد شویم ....
فوتبال زیباست .کاش ماهم با ذهن آسوده به این زمین سبز نگاه میکردیم ...
مانند آن سالها 💔