
بعضی خاطرهها را نمیشود تعریف کرد؛
باید باران ببارد،
هوا کمی بوی خاک خیس بگیرد
و ناگهان عطری آشنا از جایی دور به قلبت برسد...
آنوقت میفهمی بعضی آدمها واقعاً نمیروند؛
فقط از کنارمان دور میشوند و در گوشهای از حافظه پنهان میمانند،
تا یک عصر بارانی،
یک عطر،
یک موسیقی قدیمی
یا حتی عبور غریبهای از کنارمان،
دوباره پیدایشان کند.
عطرها عجیباند...
گاهی یک رایحه، تمام فاصلهی میان «آن روز» و «امروز» را از بین میبرد.
چشمهایت هنوز همین امروز را میبینند،
اما قلبت ناگهان پرت میشود به روزی که کسی بود،
خندید،
کنارت راه رفت
و تو هنوز نمیدانستی قرار است روزی
دلت برای همان لحظههای ساده، اینهمه تنگ شود.
باران که میبارد،
شهر انگار حافظه پیدا میکند.
خیابانها خیس میشوند،
پنجرهها بخار میگیرند
و دل آدم، بیدلیل دنبال عطری میگردد
که سالهاست دیگر روی هیچ لباسی ننشسته...
چه غمانگیز است اینکه گاهی
دلت برای یک آدم تنگ نمیشود؛
برای «خودت» در کنار او دلتنگ میشوی.
برای آن نسخهی سادهتر،
بیدغدغهتر و عاشقترِ خودت...
و من فکر میکنم
بعضی عطرها را خدا برای همین در جهان گذاشته؛
تا یادمان بیندازد
هر چیزی که از دست رفته، لزوماً از قلب ما نرفته است.
گاهی کافیست باران ببارد
و بوی خاک خیس در هوا بپیچد
تا بفهمی هنوز جایی در عمیقترین لایههای وجودت،
کسی زندگی میکند
که سالهاست دیگر در زندگیات نیست...
و شاید عشق همین باشد؛
چیزی که تمام میشود،
اما عطرش
تا مدتها بعد از رفتنِ آدمها
روی روحمان میماند.