ویرگول
ورودثبت نام
دنیا
دنیاحسابداری که عمری نمیخواست حسابدارباشد...
دنیا
دنیا
خواندن ۲ دقیقه·۱ ماه پیش

صبور بودنم‌مبارک...

دوم آبان که می‌رسد، دلم نمی‌خواهد فقط شمعی روشن کنم و آرزویی به زبان بیاورم؛ دلم می‌خواهد چند دقیقه روبه‌روی تمام سال‌هایی بنشینم که از من گذشتند و از خودم بپرسم: «من، در تمام این سال‌ها که برای همه بودم، چقدر برای خودم زندگی کردم؟»

چند بار خندیدم، وقتی دلم گریه می‌خواست؟ چند بار گفتم «خوبم»، وقتی از درون به یک آغوش، یک هم‌صحبت، یک اتفاق خوب محتاج بودم؟ چند آرزو را به فردا سپردم و چند بار از خودم گذشتم تا دیگران راحت‌تر باشند؟

چقدر از من گذشت و هیچ‌کس نفهمید؟ چند شب را با فکرهایی صبح کردم که حتی جرئت گفتنشان را به نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌ام نداشتم؟ چند بار تکه‌های شکسته‌ی روحم را جمع کردم، لبخندی به صورتم نشاندم و دوباره به زندگی برگشتم؟

من دیگر آن آدمِ سال‌های دور نیستم. زندگی چیزهایی از من گرفته و چیزهایی به من آموخته که کاش زودتر می‌فهمیدم. حالا می‌دانم همه قرار نیست بمانند، همه قرار نیست بفهمند و همه‌ی محبت‌ها قرار نیست به محبت پاسخ داده شوند؛ اما هنوز می‌خواهم به زندگی اعتماد کنم، هنوز دلم می‌خواهد از شنیدن یک موسیقی زیبا بغض کنم، از دیدن یک منظره به وجد بیایم و به آمدن روزهای بهتر ایمان داشته باشم.

دوم آبان، روز تولد من است؛ روز زنی که شاید به همه‌ی آرزوهایش نرسیده، شاید هنوز حسرت‌هایی در گوشه‌ی قلبش دارد، اما هنوز فرصت دارد خودش را دوباره پیدا کند.

امسال نمی‌خواهم از دنیا قول خوشبختی بگیرم؛ می‌خواهم به خودم قول بدهم که کمتر خودم را فراموش کنم، کمتر برای دوست داشته شدن از خودم بگذرم، بیشتر بخندم، بیشتر بخوانم، بیشتر زندگی کنم و برای آرزوهایی که هنوز در دلم نفس می‌کشند، دیر بودن را بهانه نکنم.

من هنوز حرف‌های نگفته دارم، جاده‌های نرفته، کتاب‌های نخوانده، آهنگ‌هایی که باید با تمام وجود گوش بدهم و روزهایی که هنوز نیامده‌اند.

چه کسی گفته برای شروع دوباره باید جوان بود؟ گاهی آدم درست در میانه‌ی زندگی می‌فهمد که سال‌های زیادی را صرف رسیدن به دیگران کرده و حالا وقت آن است که به خودش برسد.

دوم آبان، برای من فقط یک تاریخ نیست؛ قرار دوباره‌ی من است با خودم، با آرزوهایم و با زنی که سال‌ها برای همه جنگیده و حالا باید یاد بگیرد برای دل خودش هم زندگی کند.

تولدم مبارک؛ نه به خاطر سال‌هایی که گذشتند، بلکه به خاطر تمام سال‌هایی که هنوز می‌توانند معنای دیگری داشته باشند.

من هنوز تمام نشده‌ام؛ هنوز می‌توانم قصه‌ای بنویسم که فصل‌های زیبایش، تازه از همین‌جا آغاز شوند… ❤️🌱

زندگیتولددلنوشته
۰
۰
دنیا
دنیا
حسابداری که عمری نمیخواست حسابدارباشد...
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید