شب که میشود،
انگار دنیا آرامآرام از من فاصله میگیرد...
صداها کمتر میشوند،
چراغها یکییکی خاموش میشوند
و خیابان، خسته از تمام رفتوآمدهای روز،
در سکوتی عمیق فرو میرود.
میماند من و پنجرهای که رو به شب باز است،
ماه که بیخبر از حال آدمها،
آرام بالای شهر میتابد
و سکوتی که گاهی بیشتر از هزار جمله حرف برای گفتن دارد.
۸
این شبها،
بوی پاییز را زودتر از تقویم میشود فهمید...
از نسیمی که آرام از کنار پنجره میگذرد،
از خنکای
هوا،
از برگهایی که هنوز نریختهاند اما انگار
خودشان را برای رفتن آماده میکنند.
پاییز همیشه برای من فقط فصل برگریزان نیست؛
شبیه آدمیست که آرام وارد میشود،
کنار دلت مینشیند
و بیآنکه چیزی بپرسد،
تمام خاطرات فراموششدهات را دوباره بیدار میکند.
گاهی در همین شبهاست که تنهایی را بیشتر میشود فهمید...
نه آن تنهایی که از نبودن آدمها میآید،
بلکه آن تنهایی عجیبی که حتی میان آدمها هم
آرام گوشهای از دلت مینشیند.
همان لحظههایی که دلت میخواهد کسی باشد
که لازم نباشد برایش توضیح بدهی چرا خستهای،
چرا سکوت کردهای،
چرا بعضی شبها بیدلیل دلت گرفته است...
کسی که فقط باشد؛
همین.
نه حرف زیادی،
نه وعدهای،
نه حتی اتفاقی بزرگ...
فقط حضوری آرام،
مثل نور ماه روی دیوار
که چیزی نمیپرسد و چیزی نمیخواهد،
فقط هست.
من اما یاد گرفتهام با سکوت کنار بیایم.
گاهی برای خودم چای میریزم،
کنار پنجره مینشینم
و به ماه نگاه میکنم؛
به این نور آرام و دور
که انگار از پشت تمام فاصلهها
مرا میبیند.
شاید ماه هم تنهایی خودش را دارد...
چه کسی میداند؟
شاید او هم هر شب
بالای این شهر شلوغ میایستد
و به پنجرههایی نگاه میکند
که پشت هرکدامشان
داستانی ناتمام،
دلی خسته
و آدمی نشسته که چیزی را در سکوت مرور میکند.
من هم گاهی به گذشته فکر میکنم؛
به روزهایی که رفتند،
به آدمهایی که آمدند و ماندگار نشدند،
به حرفهایی که گفته نشدند،
به دوستداشتنهایی که شاید
در زمان درستی اتفاق نیفتادند...
و بعد، دوباره به ماه نگاه میکنم
و با خودم میگویم:
شاید قرار نیست همهچیز را بفهمم.
شاید بعضی آدمها باید بیایند و بروند،
بعضی فصلها باید تمام شوند،
بعضی برگها باید بریزند
تا درخت، دوباره فرصت جوانه زدن پیدا کند.
شبهای پاییزی همیناند؛
کمی خنک،
کمی دلتنگ،
کمی ساکت
و عجیب دوستداشتنی...
دلت میخواهد ساعتها بگذرد
و تو همچنان همانجا بمانی؛
با یک فنجان چای که کمکم سرد میشود،
پنجرهای که هوای پاییز را به اتاق میآورد
و ماهی که هنوز همانقدر آرام میتابد.
گاهی فکر میکنم
شاید خوشبختی همیشه در شلوغی و خنده و اتفاقهای بزرگ نیست.
گاهی خوشبختی همین است؛
یک شب آرام،
یک دل که برای چند دقیقه از هیاهوی دنیا فاصله گرفته،
یک پنجره،
بوی پاییز،
نور ماه
و سکوتی که اجازه میدهد
آدم بالاخره صدای خودش را بشنود.
و اگر امشب کمی تنها هستم،
دلم نمیخواهد از تنهایی فرار کنم...
میخواهم کنارش بنشینم،
ماه را نگاه کنم،
چایم را آرام بنوشم
و بگذارم شب،
هرچه را که روز از من گرفته،
برای چند ساعت
آرام و بیصدا
به من برگرداند.
شاید فردا دوباره همهچیز شلوغ شود،
دوباره باید دوید،
باید جواب داد،
باید لبخند زد
و وانمود کرد که همهچیز خوب است...
اما امشب،
در این سکوتِ دوستداشتنی،
میخواهم فقط خودم باشم؛
با تمام خستگیها،
با تمام نگفتهها،
با تمام تنهاییام...
و زیر نور ماه،
آرام به آمدن پاییز فکر کنم؛
به فصل برگهایی که میریزند
اما درخت را تمام نمیکنند...
شاید ما آدمها هم همین باشیم؛
گاهی میریزیم،
گاهی خسته میشویم،
گاهی تنها میمانیم...
اما هنوز،
جایی عمیق در وجودمان،
چیزی هست که آرام میگوید:
فصلهای سخت هم میگذرند...
و بعد از هر شب طولانی،
صبحی هست
که بالاخره
از پشت پنجره
راهش را به سمت ما پیدا میکند.
من امید دارم ،امیدوار می مانم🙏🍁🍂