
بعضی صداها فقط شنیده نمیشوند؛
از جایی عمیقتر عبور میکنند و در آدم میمانند.
علیرضا قربانی از همان صداهاست؛ صدایی که وقتی روی شعر مینشیند، انگار کلمات دیگر همان کلمات قبلی نیستند. «شیدایی»، «همگناه»، «ارغوان» و آن همه واژهای که با صدای او جان گرفتهاند، فقط ترانه نیستند؛ تکههایی از احساس جمعی ما هستند؛ جاهایی که شاید خودمان نتوانستهایم حرف بزنیم و موسیقی به جای ما حرف زده است.
و اینبار، اصفهان بود که میزبان این صدا شد؛
اصفهانِ پر از تاریخ، پر از سکوتهای قدیمی، پر از شعر و معماری و رودخانهای که خودش انگار سالهاست دارد برای چیزی ازدسترفته آواز میخواند.
شاید برای همین استقبال مردم اصفهان اینقدر معنا داشت.
آن جمعیت عظیم، فقط برای شنیدن چند قطعه نیامده بود؛ آدمها آمده بودند چیزی را به یاد بیاورند؛ بخشی از خودشان را، احساسی را که مدتها زیر لایههای زندگی روزمره پنهان مانده بود، یا شاید فقط چند ساعت را زندگی کنند که در آن، موسیقی اجازه میدهد آدم از خودش فاصله بگیرد و دوباره به خودش برگردد.
قربانی وقتی میخواند، میان خواننده و شنونده فاصلهای نمیماند؛
صدایش گاهی شبیه اعتراف است، گاهی شبیه دلتنگی، گاهی شبیه عشقی که هنوز نامی برایش پیدا نکردهایم.
و آن شب، این شهر، فقط برای یک خواننده دست نزد؛
برای هنری ایستاد که هنوز میتواند هزاران آدم را در یک لحظه، با یک صدا، با یک شعر، با یک بغض مشترک کنار هم بنشاند.
شاید زیباییِ واقعیِ یک کنسرت همین باشد؛
اینکه وقتی آخرین نت خاموش میشود ،
میبینی چیزی در تو هنوز ادامه دارد...
یک جمله،
یک صدا،
یک شعر،
و حسی که نمیدانی دقیقاً چیست؛
فقط میدانی از آن شب به بعد،
بعضی آهنگها دیگر برایت فقط آهنگ نیستند؛ خاطرهی شهری هستند که یک شب، هزاران قلب را همزمان به تپش انداخت.
ودرانتها شاید بهترین امید همین باشه که باصدای رسا بشنویم
خدارو چه دیدی شاید پرگرفتیم
شایدخنده هامونو ازسرگرفتیم
نگو چی گذشت ،نگو چی کشیدیم
شاید شب تموم شد ،خدارو چه دیدی....