
من، یک شهروند معمولی هستم...
گاهی از خودم میپرسم:
من، که نه صاحب قدرتی هستم، نه صاحب ثروتی، نه کسی که صدایم بتواند مسیر تاریخ را عوض کند،
در برابر این همه درد، این همه خستگی، این همه آدمی که هر روز بخشی از امیدش را جا میگذارد،
واقعاً چه کاری از دستم برمیآید؟
پاسخ آسانی ندارد.
چون وقتی رنج، بزرگتر از توان یک انسان است،
آدم وسوسه میشود خودش را بیتقصیر و بیمسئولیت بداند؛
بگوید: «من که کاری از دستم برنمیآید.»
اما شاید خطرناکترین اتفاق برای یک جامعه،
همین جمله باشد.
شاید ما همیشه نمیتوانیم سرنوشت یک ملت را تغییر دهیم،
اما میتوانیم اجازه ندهیم رنج، ما را از انسان بودن خالی کند.
من به عنوان یک شهروند معمولی،
شاید نتوانم فقر را از بین ببرم،
اما میتوانم تحقیر نکنم.
نمیتوانم همه تنهاییها را درمان کنم،
اما میتوانم خودم دلیل تنهایی یک نفر نباشم.
نمیتوانم آینده همه کودکان این سرزمین را بسازم،
اما میتوانم اگر کودکی به من رسید،
به جای شکستن اعتمادش، چیزی از امید را در وجودش زنده نگه دارم.
نمیتوانم همه بیعدالتیها را اصلاح کنم،
اما میتوانم سهم خودم را از بیعدالتی،
حتی اگر کوچک باشد، نپذیرم.
میتوانم دروغ را عادی نکنم.
فساد را «زرنگی» ننامم.
بیرحمی را «واقعبینی» جا نزنم.
و از کنار رنج آدمها فقط به این دلیل که به زندگی من مربوط نیست، عبور نکنم.
شاید وطن فقط خاک و مرز و پرچم نباشد.
وطن، همین آدمهایی هستند که هر روز در خیابان از کنارشان میگذریم؛
کارگری که با دستهای خسته برمیگردد،
مادری که با نگرانی آینده فرزندش را نگاه میکند،
جوانی که میان ماندن و رفتن سرگردان است،
پیری که شاید تمام داراییاش چند خاطره باشد،
و کودکی که هنوز نمیداند آیندهاش چقدر به تصمیمهای امروز ما وابسته است.
اگر قرار است کاری برای هموطنم بکنم،
شاید اولین کار این باشد که او را فقط یک «دیگری» نبینم.
درد او، اگرچه درد من نیست،
اما به من بیربط هم نیست.
چون جامعهای که در آن انسانها نسبت به رنج یکدیگر بیحس میشوند،
آرامآرام خودش را از درون از دست میدهد.
من یک شهروند معمولیام.
قدرت تغییر همهچیز را ندارم؛
اما قدرت انتخاب دارم.
میتوانم انتخاب کنم چه انسانی باشم
در جایی که زندگی آسان نیست.
میتوانم یک نفر را کمتر تحقیر کنم،
یک نفر را بیشتر بفهمم،
یک حق را کمتر پایمال کنم،
یک حقیقت را کمتر قربانی مصلحت کنم،
یک امید را کمتر خاموش کنم.
و شاید نجات یک جامعه همیشه با یک حرکت عظیم آغاز نشود.
گاهی از جایی شروع میشود که
یک انسان معمولی،
در میان تمام خستگیها و ناامیدیهایش،
تصمیم میگیرد شبیه همان چیزی که از آن رنج میبرد، نشود.
من شاید نتوانم سرنوشت کشورم را تغییر دهم؛
اما میتوانم سهم خودم را از انسانیت،
به هیچ قیمتی نفروشم.
و شاید این،
در روزگاری که بیتفاوت شدن آسانترین انتخاب است،
یکی از جدیترین کارهایی باشد که
یک شهروند معمولی میتواند برای هموطنانش انجام دهد.