
چه خوب که ما زن ها درهرحالتی زیباییم...
چه خوب که ما زنها، با تمام خستگیهایمان، هنوز بلدیم به زندگی رنگ بزنیم؛ حتی وقتی درونمان مدتهاست از رنگ افتاده است.
چه خوب که گاهی، درست در همان روزهایی که دلمان میخواهد گوشهای بنشینیم و بیهیچ توضیحی گریه کنیم، روبهروی آینه میایستیم، موهایمان را مرتب میکنیم، کمی رنگ به لبهایمان میدهیم و آرامآرام، تکههای پراکندهی خودمان را از روی زمین جمع میکنیم.
نه برای آنکه کسی را فریب بدهیم، نه برای آنکه وانمود کنیم خوشحالیم؛ بلکه شاید برای آنکه به یاد بیاوریم هنوز تمام نشدهایم. هنوز چیزی در ما هست که میخواهد زندگی کند، حتی اگر زندگی بارها از ما خواسته باشد تسلیم شویم.
ما زنها گاهی با یک رژ به جنگ روزهایی میرویم که هیچکس از سنگینیشان خبر ندارد. با یک عطر، از میان خاطراتی عبور میکنیم که هنوز درد میکنند. لباس زیبایی میپوشیم، درحالیکه باوجود همان لباس زیبا، قلبی هست که هزار بار شکسته و هر بار، بیسروصدا خودش را بخیه زده است.
ما گاهی زیبا میشویم، نه چون جهان با ما مهربان بوده، بلکه چون نمیخواهیم تمام سهممان از این جهان، رنج کشیدن باشد.مارنج هایمان را درپشت زیبایی چشمانمان پنهان میکنیم ومی خندیم ...
چه کسی میداند پشت لبخند زنی که در خیابان از کنارش میگذریم، چند شب بیخوابی، چند بغض فروخورده، چند آرزوی دفنشده و چند بار از نو شروع کردن پنهان شده است؟ چه کسی میداند آن زنی که امروز با موهای آراسته و لبهایی خندان از خانه بیرون میرود، صبح چقدر با خودش جنگیده تا فقط بتواند از جایش بلند شود؟
و شاید زیبایی زن، درست از همانجا آغاز میشود؛ از جایی که زندگی به او دلیل کافی برای شکستن داده، اما او هنوز برای ادامه دادن، دلیلی هرچند کوچک پیدا میکند.
ما همیشه قوی نیستیم؛ گاهی بهشدت خستهایم، گاهی از خودمان هم دلگیر میشویم، گاهی دیگر حوصلهی نجات دادن هیچکس را نداریم. اما چه خوب که یاد گرفتهایم در میان تمام نقشهایی که زندگی به ما تحمیل کرده، گاهی فقط زن باشیم؛ زنی که دلش میخواهد زیبا باشد، بخندد، عطر بزند، به خودش برسد و چند ساعت، بار دنیا را از روی شانههایش زمین بگذارد.
و چه غمانگیز است اگر کسی خیال کند زنی که آرایش کرده، حتماً غمی ندارد؛ بعضی زنها درست در روزهایی زیباتر میشوند که زندگی، بیرحمانهترین چهرهاش را به آنها نشان داده است.
رنگ صورت ما، انکار اندوه نیست؛ اعلام حضور ماست.چه رنگ پریده وخسته ،چه زیبا وشاداب...
ما هنوز اینجاییم؛ با قلبهایی که گاهی خستهاند، با چشمهایی که حرفهای نگفته دارند، با دستهایی که از بس برای دیگران کار کردهاند، خودشان را فراموش کردهاند.
اما امروز، حتی اگر فقط به اندازهی یک دقیقه خیره شدن درآیینه به خودمان وقت داریم باید بدانیم
ما فقط برای دوام آوردن به دنیا نیامدهایم؛ ما حق داریم از زندگی سهمی از زیبایی، آرامش، عشق و شادی هم بخواهیم.
چه خوب که ما زنها هنوز، با تمام خستگیهایمان، رنگ به صورت زندگی میزنیم؛ حتی وقتی زندگی مدتهاست یادش رفته به صورت ما لبخند بزند.