
مرد اگر مرد باشد،
زن کنار او مجبور نیست
تمام عمر، خودش را از نو نجات بدهد.
زن، از ابتدا ضعیف نیست؛
اما هیچ انسانی نمیتواند
تا ابد در حالتِ جنگ زندگی کند.
گاهی زنی که همه او را
به استواری و صبوری میشناسند،
فقط زنیست که
سالها کسی را نداشته
تا یکبار بگوید:
«این بار تو خسته باش،
من حواسم به زندگی هست.»
زن وقتی احساس امنیت نمیکند،
کمکم از لطافتش فاصله میگیرد.
نه از روی انتخاب؛
از روی ضرورت.
یاد میگیرد خودش تصمیم بگیرد،
خودش خودش را آرام کند،
خودش از خودش دفاع کند،
خودش امید بسازد
وقتی هیچ امیدی باقی نمانده.
و بعد، یک روز
آنقدر به تنهاییِ خودش عادت میکند
که حتی وقتی کسی میآید،
نمیداند چطور باید به او تکیه کند.
این همان جاییست که
خیلیها استقلال زن را با بینیازی اشتباه میگیرند.
نه...
زنِ قوی هم
دلش امنیت میخواهد.
دلش میخواهد کنار کسی باشد
که مجبور نباشد مدام
قدرتش را ثابت کند.
کسی که حضورش
به جای اینکه بار تازهای روی شانههایش بگذارد،
کمی از سنگینی دنیا کم کند.
مردانگی،
بلندتر حرف زدن نیست؛
تصاحب کردن نیست؛
این نیست که زن را کوچک کنی
تا خودت بزرگتر به نظر برسی.
مردانگی شاید همین باشد
که کنار تو،
زن بتواند برای چند لحظه
تمام زرههایش را زمین بگذارد.
بتواند بگوید «میترسم»
و از قضاوت شدن نترسد.
بتواند بگوید «خستهام»
و مجبور نباشد فردایش
دوباره نقش آدمِ شکستناپذیر را بازی کند.
بتواند گریه کند
بیآنکه احساس کند
گریه کردن، ارزشش را کم کرده است.
و بتواند دوستت داشته باشد
بیآنکه از دوست داشتنش
هزینهی استقلالش را بپردازد.
مرد اگر مرد باشد،
زن را از خودش وابسته نمیکند؛
به او امنیت میدهد
تا حتی در استقلالش هم
احساس تنهایی نکند.
و شاید این عمیقترین تفاوت باشد:
زن کنار مردِ ناامن،
هر روز کمی بیشتر «محکم» میشود؛
اما کنار مردِ امن،
هر روز کمی بیشتر
«خودش» میشود.
نه اینکه زن بودن یعنی ضعیف شدن؛
نه.
یعنی دیگر لازم نیست
تمام انرژیِ یک زن
صرفِ دفاع از خودش شود.
آنوقت چیزی در او برمیگردد
که سالها زیر خاکسترِ خستگی پنهان بوده:
آرامش،
لطافت،
اعتماد،
خندهای که از ته دل میآید،
و آن بخشِ فراموششدهی وجودش
که مدتهاست فقط میخواسته
یکبار، فقط یکبار،
کنار کسی بنشیند
و مطمئن باشد
اگر چشمهایش را بست،
دنیا فرو نمیریزد.
مرد اگر مرد باشد،
زن زن میشود؛
نه چون محتاجِ مرد است،
بلکه چون دیگر مجبور نیست
برای زنده ماندن،
تمام زنانگیِ خودش را
قربانیِ قوی بودن کند.