
فقط دیگر نمیداند از کدام پنجره باید به زندگی نگاه کند.
نه اشکی برای ریختن مانده، نه لبخندی که از ته دل باشد.
فقط سکوتی سنگین است که آرامآرام تمام وجودش را پر میکند؛
سکوتی که از هزار فریاد بلندتر است.
روزها یکی پس از دیگری میآیند و میروند؛
با همان صبحهای تکراری، همان ساعتهای کشدار، همان شبهایی که بیآنکه اتفاق تازهای افتاده باشد، تمام میشوند.
انگار زمان حرکت میکند، اما زندگی جایی میان دیروز و فردا جا مانده است.
آدم هر روز از خواب بیدار میشود، کارهای همیشگی را انجام میدهد، لبخندی مصنوعی به صورتش میزند و وانمود میکند همه چیز خوب است؛
در حالی که در دلش چیزی مدتهاست خاموش شده است.
بیحوصلگی فقط نداشتن انرژی نیست...
گاهی یعنی دیگر هیچ چیز شوق گذشته را ندارد.
نه آهنگی که زمانی با آن خاطره میساختی،
نه بارانی که عاشق قدم زدن زیرش بودی،
نه غروبهایی که ساعتها محو تماشایشان میشدی.
همه چیز هست، اما انگار رنگ زندگی از میانشان رفته است.
روزمرگی، آرامآرام آدم را از خودش دور میکند.
آنقدر آرام که حتی متوجه نمیشوی چه زمانی از رؤیاهایت فاصله گرفتی.
چه زمانی خندیدن سخت شد،
چه زمانی دلت خواست فقط ساعتها به یک نقطه خیره شوی،
و چه زمانی آرزوهایت را در گوشهای از قلبت دفن کردی تا کمتر درد بکشند.
بلاتکلیفی شاید تلخترین احساسی باشد که میشود تجربه کرد.
نه میتوانی دل به رفتن بدهی،
نه جرأت ماندن داری.
نه راه پیش رو روشن است،
نه بازگشت به گذشته ممکن.
فقط میان هزار فکر، هزار سؤال و هزار «اگر» سرگردانی؛
و هر شب با امیدی کوچک چشمهایت را میبندی،
اما صبح، دوباره همان ابهام همیشگی روبهرویت ایستاده است.
گاهی آدم دلش برای خودش تنگ میشود...
برای همان آدمی که با چیزهای کوچک خوشحال میشد،
برای روزهایی که امید، مهمان همیشگی دلش بود،
برای خندههایی که از ته دل میآمد،
برای شبهایی که با هزار آرزو میخوابید و با شوق رسیدن بیدار میشد.
چه سخت است دلتنگ کسی باشی که هنوز خودت هستی، اما دیگر شبیه گذشته نیستی.
خستگی فقط از کار زیاد نمیآید؛
گاهی از فکر کردنهای بیپایان است،
از نگرانیهایی که تمام نمیشوند،
از انتظارهایی که سالها طول میکشند،
از دلخوشیهایی که یکییکی از دست میروند،
از آدمهایی که قول ماندن دادند اما رفتند،
و از روزهایی که هیچ اتفاق قشنگی در آنها نمیافتد.
گاهی دلت فقط یک بهانه میخواهد...
یک خبر خوب،
یک آغوش امن،
یک نفر که بدون پرسیدن چیزی، حال دلت را بفهمد.
کسی که کنارت بنشیند و بگوید:
«میدانم خستهای... اما هنوز پایان قصه نرسیده است.»
زندگی همیشه آنطور که میخواستیم پیش نمیرود.
گاهی تمام تلاشها بینتیجه میمانند،
گاهی دعاها دیر مستجاب میشوند،
گاهی صبر، طولانیتر از توان آدم است.
اما شاید پشت همین روزهای خاکستری، خدا مشغول نوشتن فصل تازهای از زندگیمان باشد؛ فصلی که هنوز از آن خبر نداریم.
شاید امروز، سهم ما فقط صبر کردن باشد.
شاید باید از دل همین روزهای بیرنگ عبور کنیم تا دوباره ارزش نور را بفهمیم.
شاید تمام این بیحوصلگیها، این اشکهای پنهان، این سکوتهای طولانی و این بلاتکلیفیهای تلخ، روزی تبدیل به خاطرهای شوند که با لبخندی آرام از آن یاد کنیم.
تا آن روز...
اگرچه دل خسته است،
اگرچه امید گاهی کمرنگ میشود،
اگرچه زندگی روی خوشش را کمتر نشان میدهد،
اما هنوز باید باور داشت که هیچ شب تاریکی برای همیشه نمیماند.
خورشید، هرچقدر هم دیر، باز طلوع خواهد کرد.
و شاید همان فردایی که مدتها انتظارش را کشیدهای، درست بعد از همین شبهای طولانی، از راه برسد.