
من از تمامِ «نکند»هایی که در من کاشتهای
خستهام؛
از شبهایی که نبودنت
مثل سایهای بلند
روی تمامِ خوابهایم افتاده است.
بگیر این دل را...
این دلِ بیقرار را
که هر بار سکوت میکنی،
به اندازهی یک قرن
پیر میشود
و هر بار صدایت را میشنود،
انگار دوباره
بهار از رگهایش عبور میکند.
میتوانی دیوانگی های مرا گردن بگیری؟؟؟
اگر گاهی چشمهایم
دنبال تو میگردند،
حتی میان آدمهایی
که هیچ شباهتی به تو ندارند؛
اگر در ازدحامِ جهان
ناگهان دلم برایت تنگ میشود،
اگر هر ترانه،
هر باران،
هر کافهی خاموش،
مرا به سمتِ خاطرهای از تو میکشاند...
مرا سرزنش نکن.
من انتخاب نکردم
که اینگونه دوستت داشته باشم؛
عشق، یک روز آرام آمد
و بیآنکه اجازه بگیرد،
تمامِ خانهی قلبم را
به نامِ تو سند زد.
من از تو
نه معجزه میخواهم،
نه وعدهای ابدی...
فقط گاهی
در میانِ این همه فاصله
دستی از جنسِ اطمینان
روی شانهی دلم بگذار
و بگو:
«نترس...
من هنوز اینجایم.»
میدانی، ای عشق؟
بعضی آدمها
فقط وارد زندگیمان نمیشوند؛
میآیند و
معنای بعضی کلمات را عوض میکنند.
تو آمدی
و «دلتنگی»
دیگر فقط یک واژه نبود؛
شد تپشِ قلبی
که نیمهشب
بیدلیل بیدار میشود.
«انتظار»
دیگر نشستن پشتِ پنجره نبود؛
شد خیره ماندن به صفحهی خاموش،
شد شمردنِ ثانیهها،
شد امیدی که
هر بار میشکند
و باز هم
به طرز عجیبی
زنده میماند.
و «عشق»...
از وقتی تو آمدی
دیگر یک کلمهی ساده نیست؛
عشق یعنی
تمامِ من
که گاهی در نبودنِ تو
دنبالِ تکهای از خودش میگردد.
پس بیادلواپسی های مرا گردن بگیر، ای عشق...
این ترسِ کودکانهی از دست دادنت را،
این بغضهایی را که
پشتِ لبخند پنهان میکنم،
این حرفهای نگفته را،
این شبهای طولانی را...
و اگر روزی
از این همه دوست داشتن
خسته شدی،
فقط آرام برو...
چون برای شکستن
به اندازهی کافی
از زندگی سهم بردهام.
اما اگر میمانی...
بمان آنقدر که
این دلِ خسته
یاد بگیرد
دوست داشتن
همیشه قرار نیست
با ترسِ رفتن همراه باشد....
من فقط یک قلبم
که یکبار،
در تمامِ عمرش،
کسی را آنقدر عمیق دوست داشته
که حتی از شدتِ دوست داشتن
از خودش میترسد...