
انار شبیه آدمهاست؛
از دور، زیبا وخوش رنگ ولعاب
اما هیچکس نمیداند،
درونش چه غوغایی برپاست.
پوست دارد؛
سخت، محکم و گاهی ترکخورده.
همان چیزی که آدمها هم سالها میسازند
تا کسی نفهمد پشت این آرامشِ ظاهری
چقدر شکستگی پنهان کردهاند.
برای شناختن انار
باید پوستش را شکافت.
آدمها را هم.
و چه تلخ است اینکه
ما اغلب آدمها را از روی پوستشان قضاوت میکنیم؛
از روی سکوتشان،
لبخندشان،
لباسشان،
و آن چهرهای که سالها تمرین کردهاند
تا جهان به زخمهایشان دسترسی نداشته باشد.
اما حقیقت، درون است؛
در آن دانههای کوچک و بیشمار
که هرکدام رنگی از یک خاطره دارند:
یکی شیرین،
یکی ترش،
یکی آبدار،
و بعضی چنان تلخ
که حتی پس از سالها
مزهشان از دهانِ آدم نمیرود.
آدمها هم مجموعهای از همین دانههایند؛
تکهتکه از عشق، فقدان، خیانت، امید، ترس و خاطره.
هیچکس یکدست نیست.
هیچکس فقط خوب یا فقط بد نیست.
ما حاصلِ تمام چیزهایی هستیم
که بر ما گذشته
و تمام چیزهایی که نتوانستیم فراموش کنیم.
شاید برای همین است که
بعضی آدمها را نمیشود با یک نگاه شناخت؛
باید به آنها نزدیک شد،
باید صبر کرد،
باید لایهلایه پیش رفت؛
اما نه برای تصاحبشان،
برای فهمیدنشان.
و عجیبتر اینکه
گاهی درست همانجایی که انار ترک میخورد،
زیباتر میشود.
آدمها هم همیناند؛
گاهی شکست هایشان
زیباترین بخشِ وجودشان است.
چون از میان همان ترکهاست
که میتوان فهمید هنوز چیزی درونشان زنده است.
پاییز این را بهتر از هر فصلی میفهمد؛
وقتی برگها میریزند،
درخت دیگر چیزی برای پنهان کردن ندارد.
شاید انسان هم روزی،
پس از تمام نقشهایی که بازی کرده،
پس از تمام دیوارهایی که ساخته،
به جایی برسد که دیگر نخواهد کامل به نظر برسد.
فقط بخواهد واقعی باشد؛
مثل اناری تنها
اما هنوز
در دلِ تاریکش
صدها دانهی سرخ
برای بخشیدن دارد.
و شاید معنای بلوغ همین باشد:
فهمیدن اینکه آدمهای شکست خورده
لزومی ندارد شکسته باشند؛
بعضیها فقط آنقدر عمیق زندگی کردهاند
که دیگر پوستشان
توان پنهان کردنِ حقیقتِ درونشان را ندارد.