
من یک حسابدارم؛
زنی که سالهاست میان عددها، فاکتورها، حسابها و بدهکار و بستانکارها زندگی میکند.
اما همیشه قرار نبود زندگیام اینطور باشد...
یک روزهایی، دلم برای ساز میرفت.
عاشق موسیقی بودم، عاشق صدای ساز، عاشق اینکه دستهایم چیزی را بنوازند و از دلش احساس بیرون بیاید.
اما زمانهی ما، برای خیلی از علاقههای دخترانه، آنقدرها مهربان نبود.
ساز زدن و دنبال موسیقی رفتن، چیزی نبود که بهراحتی بتوانی انتخابش کنی.
بعضی آرزوها را باید همان گوشهی دل نگه میداشتی و بزرگ میشدی، بدون اینکه کسی بفهمد چقدر دوستشان داشتی.
و من هم بزرگ شدم...
به جای نتها، با عددها سر و کار پیدا کردم.
به جای ساز، ماشین حساب و نرمافزارهای حسابداری شد همدم روزهایم.
و حالا سالهاست در بازار کار، میان فشار، مسئولیت، عجله و هزاران دغدغهی ریز و درشت، حسابداری میکنم.
شاید کسی از بیرون فقط یک زن شاغل را ببیند که پشت میز نشسته و کار میکند؛
اما خودش نمیداند پشت این میز، دختری هم نشسته که یک روزهایی آرزوی نواختن داشت...
بازار کار آسان نیست.
گاهی باید خسته باشی و باز هم دقیق بمانی.
گاهی باید دغدغههای زندگی را پشت در بگذاری و با ذهنی پر از فکر، حواست به کوچکترین عددها باشد.
گاهی هم باید مسئولیت چیزهایی را به دوش بکشی که حتی تقصیر تو نبودهاند.
اما من ادامه دادم.
شاید زندگی، آن سازهایی را که دوست داشتم از من گرفت؛
اما چیزی به من یاد داد که کمتر از موسیقی ارزش ندارد:
اینکه حتی وقتی نتهای زندگی آنطور که میخواستی نواخته نمیشوند،
باز هم میشود ادامه داد...
من یک حسابدارم؛
اما تهِ قلبم هنوز همان دختری زندگی میکند
که یک روز، عاشق ساز بود...
و شاید هنوز هم گاهی،
میان تمام این عددها،
صدای یک موسیقی قدیمی را میشنود.