
من هیچ بهانهای را برای بیاحترامی نمیپذیرم؛
نه زخمهای گذشته را، نه خشمهای فروخورده را، نه روزهای بد را، نه بیماری را، نه رنج را.
چون باور دارم انسان، درست در لحظهای که بیشترین درد را دارد، بیشتر از همیشه شناخته میشود؛ نه از میزان خشمی که بر سر دیگران خالی میکند، بلکه از اندازهی اخلاقی که در میان طوفانِ درونش حفظ میکند.
رنج، انسان را توضیح میدهد؛
اما تبرئه نمیکند.
ممکن است زندگی با کسی مهربان نبوده باشد، ممکن است هزار زخم پنهان در روحش داشته باشد، ممکن است سالها با خودش جنگیده باشد؛ اما هیچکدام به او حق نمیدهد زخمش را به زخمِ دیگری تبدیل کند.
آدمها گاهی میگویند:
«من اینطور رفتار کردم چون خیلی اذیت بودم.»
اما مگر همهی آدمهای رنجکشیده، سنگدل میشوند؟
نه!!!!!!!!
بعضیها از دردشان خشونت میسازند و بعضیها از همان درد، عمیقتر، آرامتر و انسانیتر میشوند.
اینجاست که تفاوتِ «داشتنِ درد» و «داشتنِ شخصیت» آشکار میشود.
اگر مریضی، درمان شو.
اگر خشمگینی، خودت را بشناس.
اگر زخمی هستی، زخمَت را انکار نکن.
اگر تربیت نشدهای، یاد بگیر.
اما هیچکدام را روی دوش آدمی نگذار که سهمی در ویرانی تو نداشته است.
من میتوانم علت رفتارت را بفهمم،
اما فهمیدن، به معنای پذیرفتن نیست.

میتوانم بدانم چرا شکستی،
اما قرار نیست اجازه بدهم شکستنِ من، ادامهی شکستگی تو باشد.
آدمی مسئول رنجهایی که به او تحمیل شده نیست؛
اما از لحظهای که میفهمد رنجش دارد دیگری را میآزارد، مسئول انتخاب بعدیِ خودش است.
و من دقیقاً از همینجا مرز میگذارم؛
جایی که همدلی، دیگر نباید به قیمتِ بیحرمتی به خودم تمام شود.
چون برای من، احترام یک رفتارِ تجملی نیست که فقط در روزهای خوب به کار بیاید؛
احترام، آخرین چیزی است که باید در تاریکترین روزهای انسان باقی بماند.
و اگر کسی در اوج خشم، درد، بیماری یا آشفتگی، حرمت دیگری را میشکند، من برایش شاید دلیل داشته باشم،
اما توجیه ندارم.
چون انسان بودن فقط به این نیست که درد داشته باشی؛
به این است که با وجود تمام دردهایت،
تصمیم نگیری دردِ خودت را به زندگیِ دیگری منتقل کنی.
بعضی مرزها را نباید از سرِ کینه کشید؛
باید از سرِ احترام به خویشتن کشید.
و بیاحترامی، یکی از همان مرزهاست؛
جایی که من دیگر دنبال دلیل نمیگردم،
فقط قدمی به عقب میروم
و میگویم:
«رنجت را میفهمم؛
اما اجازه نمیدهم رنجت، شخصیت مرا زخمی کند.»