دوباره بوی جنگ در هوا پیچیده است...
دوباره خبرها، سنگین‌تر از همیشه‌اند،
و دل‌ها، میان ترس و امید سرگردان.
جنگ، فقط صدای انفجار نیست؛
وقتی امید از پنجره خانه‌ها می‌رود،
وقتی لبخندها کمتر می‌شوند،
وقتی آینده در هاله‌ای از ابهام فرو می‌رود،
آن‌وقت جنگ، آرام‌آرام در دل آدم‌ها هم رخنه می‌کند.
ناامیدی، خطرناک‌ترین زخمی است که جنگ بر جا می‌گذارد.
زخمی که دیده نمی‌شود،
اما هر روز، تکه‌ای از رؤیاها را با خود می‌برد.
با این همه،
تاریخ بارها نشان داده که تاریک‌ترین شب‌ها نیز پایان دارند.
امید، هرچند کم‌رنگ، هنوز در دل کسانی زنده است
که برای صلح دعا می‌کنند،
برای خانه‌هایشان،
برای عزیزانشان،
و برای وطنی که شایسته آرامش است.
کاش دوباره روزی برسد
که خبرها از صدای خنده کودکان بگویند،
نه از صدای آژیرها.
روزی که واژه «جنگ» فقط در کتاب‌های تاریخ بماند.من به روزهای سرشار ازآرامش باور دارم.کاش برسند ،خسته ایم و درمانده .کمی آرامش ،کمی آزادی ،کمی سکوت ،کمی بی خبری 🙏🌱
و «امید»، دوباره مهمان همیشگی دل‌های مردم شود.
