
گاهی انتظار، از خودِ درد هم سنگینتر است... انتظارِ صبحی که دیگر بوی دود ندهد، انتظارِ تلفنی که فقط خبر سلامتی بیاورد، انتظارِ روزی که هیچ مادری با دلهره چشم به در نماند و هیچ کودکی با صدای انفجار از خواب نپرد.
در این روزهای سخت، مردم جنوب با تمام نجابتشان، معنای واقعی صبوری را به دنیا نشان دادند. مردمانی که با دلهای نگران، اما با قامتی استوار ایستادند؛ با لبخندی که پشت آن هزار بغض پنهان بود، با امیدی که اجازه نداد تاریکی بر دلهایشان غلبه کند.
جنوب همیشه بوی دریا، آفتاب و زندگی میداد؛ سرزمینی که مردمش حتی میان سختترین روزها، دست یکدیگر را رها نکردند. صبوریشان از سرِ عادت نبود، از بزرگی دلهایشان بود؛ دلهایی که هنوز برای صلح میتپد، نه برای انتقام.
کاش دنیا بداند هیچ مردمی، جنگ را آرزو نمیکنند. هیچ خانهای با صدای انفجار آرامش پیدا نمیکند و هیچ پیروزی، ارزش اشک یک کودک را ندارد.
اما با همه این تلخیها، هنوز امید زنده است. هنوز باور داریم که بعد از هر شبِ طولانی، سپیدهدمی خواهد آمد. روزی که جنوب دوباره با صدای موجها بیدار شود، نه با صدای انفجار؛ روزی که کودکان بیدغدغه در کوچهها بدوند، مادران با خیالی آسوده لبخند بزنند و زندگی، دوباره از پنجرههای این سرزمین سلام کند.
و آن روز، دنیا خواهد فهمید که مردم جنوب، نه فقط با صبوری، بلکه با عشق و امید از سختترین روزها عبور کردند. زیرا امید، ریشهای عمیقتر از جنگ دارد و صلح، سرانجام راه خودش را به دل همه انسانها پیدا خواهد کرد.من امید دارم به روزهای خوب ،حیف که آن روز را به چشم نخواهم دید💔