
میگویند چرا جنوب؟
مگر دیگر گوشههای این سرزمین ارزش ندارند؟
برای ما، هیچ نقطهای از این وطن از نقطهای دیگر عزیزتر نیست.
شمال، جنوب، شرق یا غرب؛
همه، پارههای یک ایراناند.
اما حقیقتی هست که نمیتوان از آن چشم پوشید.
سالهاست که بخش بزرگی از سرمایهها و ثروت این سرزمین از دل جنوب برخاسته،
اما سهم بسیاری از مردمان همان دیار، محرومیت بوده است.
هنوز بر دیوارهای خرمشهر و آبادان،
جای زخم ترکشهای جنگ دیده میشود؛
زخمهایی که فقط بر دیوارها نماندهاند،
بلکه در خاطره و زندگی مردم نیز جاریاند.
هنوز بسیاری از شهرهای خوزستان، سیستان و بلوچستان و دیگر مناطق جنوبی،
از ابتداییترین امکانات رفاهی بیبهرهاند.
در گرمایی که گاه از پنجاه درجه هم فراتر میرود،
مردم هنوز با قطعی آب و برق دستوپنجه نرم میکنند.
این را نمیتوان با آسودگی ما،
که در شهرهای خود نشستهایم، یکسان دانست.
مردم جنوب، سالهاست که بار سنگینی از رنج این سرزمین را بر دوش کشیدهاند؛
با همه سختیها،
هنوز نجیباند، خونگرماند و با شرافت زندگی میکنند.
شاید به همین دلیل است که وقتی از جنوب سخن میگوییم،
از بخشی از ایران حرف میزنیم که بیش از آنکه دیده شود، صبوری کرده است.
@pouriavalii
این متن ازپوریای ولی واقعا حرف دل ماست .کاش فقط می توانستیم مرهمی برزخم هموطنانم