
جمعهها، انگار زمان در خانهی قدیمی آرامتر نفس میکشید.حیاط، پر از عطر شمعدانیهایی بود که مادربزرگ با عشق آبشان میداد؛ شمعدانیهایی که کنار حوض آبی، با هر نسیم آرام سر تکان میدادند، انگار به زندگی سلام میکردند. صدای شرشر آب حوض با آواز گنجشکها در هم میآمیخت و دل آدم را آرام میکرد.
پدربزرگ روی تخت چوبی گوشهی حیاط مینشست، استکان چای کمر باریک در دستش بود و لبخند مهربانش، امنترین جای دنیا. مادربزرگ با دستهای پرمهرش سفره را پهن میکرد؛ بوی نان تازه، سبزی، پنیر و چای تازهدم تمام خانه را پر میکرد و ما، بیآنکه بدانیم خوشبختی چه شکلی است، درست وسط آن زندگی میکردیم.
جمعهها فقط یک روز نبود؛ پناهگاهی بود که همه دور هم جمع میشدیم. خندهها واقعی بود، دلها نزدیک بود و هیچکس عجلهای برای تمام شدن روز نداشت. عصر که آفتاب روی آب حوض طلایی میشد، صدای بازی بچهها هنوز در حیاط میپیچید و شمعدانیها آرام در نسیم میرقصیدند.
امروز سالها از آن روزها گذشته است. شاید آن خانه دیگر نباشد، شاید حوضش خشک شده باشد، شاید شمعدانیها دیگر شکوفه ندهند و جای پدربزرگ و مادربزرگ در میانمان خالی باشد... اما خاطرهی جمعههای آن خانه هنوز در گوشهای از قلبمان زنده است؛ جایی که هیچ گذر زمانی به آن نمیرسد.
گاهی دلت برای یک خانه تنگ نمیشود؛ برای صدای خندههایی تنگ میشود که دیگر شنیده نمیشوند، برای دستهایی که دیگر موهایت را نوازش نمیکنند، برای حوضی که آسمان را در آغوش میگرفت و برای شمعدانیهایی که شاهد تمام کودکیات بودند.کاش میشد فقط برای یک جمعه، دوباره درِ همان خانهی قدیمی را باز کرد؛ پدربزرگ را دید که لبخند میزند، مادربزرگ را که با مهربانی صدایت میکند، کنار حوض نشست، دست در آب زد و دوباره، حتی برای چند دقیقه، کودکِ بیدغدغهی آن روزها شد...