
پدر جان...
میگویند وقتی کسی میرود، دیگر دستی نیست که پشتت باشد، صدایی نیست که بگوید «مواظب خودت باش» و آغوشی نیست که وقتی دنیا خستهات کرد، پناهت بدهد...
اما من هنوز هر وقت زندگی سخت میگیرد، دلم قرص است که تو یک جایی، دورتر از تمام فاصلهها، هنوز هوای من را داری.
امروز جمعه است...
و نمیدانم چرا جمعهها دلتنگی شکل دیگری دارد؛ انگار سکوت خانه بیشتر میشود، خاطرهها نزدیکتر میآیند و جای خالی تو بیشتر از همیشه خودش را نشان میدهد.
جمعهها دلم بیشتر برایت تنگ میشود؛ برای صدایت، برای نگاهت، برای همان حس امنی که فقط با بودن تو داشتم...
تو رفتی، اما پدریات تمام نشد...
هنوز گاهی اتفاقی میافتد که با خودم میگویم: «بابا حواسش به من بود...»
هنوز بعضی راهها بیدلیل باز میشوند، بعضی خطرها از کنارم رد میشوند، بعضی آدمها درست در لحظهای که باید، میرسند؛ و من ته دلم باور دارم شاید دستهای توست که از جایی نامعلوم، زندگی مرا آرام هل میدهد سمت نجات.
دلم برای آن «دخترِ بابا» بودن تنگ شده...
برای اینکه خیالم راحت بود اگر دنیا پشت کند، تو هستی.
حالا دنیا هنوز گاهی پشت میکند، اما من به یاد تو میایستم، اشکهایم را پاک میکنم و ادامه میدهم؛ چون باور دارم پدری مثل تو حتی بعد از مرگ هم دست از مراقبت از دخترش نمیکشد.
بابا...
امروز جمعه است و دلم بیشتر از همیشه تو را میخواهد.
اگر جایی صدایم را میشنوی، بدان هنوز خیلی وقتها دلم میخواهد سرت را روی شانهام بگذارم و بگویم:
«خستهام... دلم برایت تنگ شده... ولی میدانم تو هنوز هوای منو داری.»
و چه دلگرمکننده است داشتنِ پدری که سالهاست آسمانی شده، اما هنوز در تمام روزهای زمینیِ دخترش، سایهاش را احساس میکند...
تو نیستی؛
اما نبودنت هم نتوانست از «پدر بودن»ت کم کند.
هنوز پناه منی،
هنوز دعای منی،
هنوز امنترین خاطرهی منی،
و هنوز باور دارم...
پدرم، حتی از آن سوی آسمان، در این جمعههای دلتنگ، هنوز هوای دخترش را دارد.