
فاصله، کارِ تن است؛ جان، جدایی نمیشناسد.
تن، اسیرِ جغرافیاست؛ به زمان، مکان و مسیرها وابسته است. اما جان، از جنس دیگری است؛ از همان جنسی که با چشم دیده نمیشود، اما حقیقتش از هر حضوری واقعیتر است.
آنکه به جانِ دیگری راه یافته باشد، با دوری از یاد نمیرود. فاصله، تنها میان دستها دیوار میکشد، نه میان دلهایی که به هم رسیدهاند. گاهی هزاران کیلومتر میان دو نفر است، اما یک خاطره، یک دعا یا حتی سکوتی مشترک، آنها را نزدیکتر از هر همنشینی میکند.
جان، اگر پیوندی راستین یافته باشد، نه با رفتن میشکند، نه با زمان فراموش میکند. زیرا عشقِ حقیقی، وابسته به حضورِ جسم نیست؛ ریشه در حضوری دارد که هیچ فاصلهای توان انکارش را ندارد.
شاید رازِ بعضی دلتنگیها همین باشد؛ اینکه تن، نبودن را میبیند، اما جان، هنوز حضور را احساس میکند. هنوز در میان واژهها، در عطرِ باران، در صدای یک موسیقی یا در سکوتِ نیمهشب، ردّ کسی را مییابد که روزی به عمقِ جانش رسیده است.
و شاید حقیقت همین یک جمله باشد:
فاصله، کارِ تن است؛ جان، هرگز از آنچه دوست داشته، جدا نمیشود.