
باران که میبارد، جاده انگار بیشتر از همیشه جای خالی آدمها را به رخ میکشد. هر پیچ، هر کیلومتر و هر خط سفیدی که زیر چرخها گم میشود، مرا به سمتی میبرد که روزی تو کنارم بودی؛ همان روزهایی که سکوت هم میان ما معنای عشق داشت و هیچ مقصدی مهمتر از با هم بودن نبود.
حالا اما باران فقط شیشه را خیس نمیکند؛ از پنجره عبور میکند و آرام روی دل میبارد. برفپاککن هر چند ثانیه قطرهها را پاک میکند، اما هیچ چیزی نمیتواند خاطرهی تو را از ذهنم پاک کند. بعضی آدمها وقتی میروند، انگار تمام جادههای دنیا را با خودشان میبرند و آدم، هرچقدر هم سفر کند، باز احساس میکند به هیچ جا نمیرسد.
گاهی دلم میخواهد ماشین را کنار جاده نگه دارم، شیشه را پایین بکشم و بگذارم باران تمام حرفهایی را که سالها در دلم مانده، با خودش ببرد. شاید ابرها بهتر از آدمها بلد باشند دلتنگی را بفهمند. شاید جاده هنوز صدای خندههای تو را به خاطر داشته باشد؛ همان خندههایی که حتی طولانیترین مسیرها را کوتاه میکرد.
میگویند زمان همه چیز را عوض میکند؛ اما بعضی نبودنها، هرچه زمان میگذرد، عمیقتر میشوند. درست مثل بوی خاک بعد از باران که هر بار، خاطرهای قدیمی را زنده میکند. هنوز هم هر وقت باران میبارد، بیاختیار چشمهایم تو را میان مه جاده جستوجو میکنند؛ انگار قرار است از دور پیدایت شود و دوباره کنارم بنشینی، بیآنکه هیچ حرفی لازم باشد.
شاید بعضی عشقها برای ماندن آفریده نشدهاند؛ برای این آمدهاند که تا آخر عمر، هر بار باران گرفت و جادهای پیش رو بود، آرام در گوش دلت زمزمه کنند: «یک نفر بود که تمام مسیر را شبیه خانه میکرد... و حالا تنها خاطرهاش، همسفر همیشگی تمام سفرهای توست.»