
زن بودن، گاهی یعنی هر روز تکهای از جانت را خرج زندگی کنی و شب، با لبخندی ساختگی بخوابی؛ فقط برای اینکه کسی نفهمد چقدر خستهای.
زنها صبح را با مسئولیت آغاز میکنند؛ میان خانه، کار، نگرانی، قبضها، فرزند، خانواده و هزار فکر ناگفته. تمام روز میدوند، میسازند، تحمل میکنند و باز هم از آنها انتظار میرود که قوی باشند؛ انگار خستگی برای زن، گناهی نابخشودنی است.
درد واقعی اما کار کردن نیست... درد، نادیده گرفته شدن است. اینکه تمام زحمتهایت وظیفه حساب شود، تمام اشکهایت ضعف، تمام سکوتت بیاهمیت. کسی نبیند که پشت آن لبخند آرام، زنی ایستاده که سالهاست دلش فقط یک جمله میخواهد: «خسته نباشی... من تو را میبینم.»
زنها آنقدر تکیه گاهند که خودشان بیتکیهگاه میشوند. آنقدر برای همه وقت میگذارند که دیگر وقتی برای نفس کشیدن خودشان باقی نمیماند. آنقدر قوی بودن را تمرین میکنند که همه فراموش میکنند قویترین آدمها هم گاهی حق دارند فرو بریزند.
چه تلخ است که زن، نانآور باشد، همدم باشد، مادر باشد، همسر باشد، ستون خانه باشد و آخر شب، سهمش فقط خستگی باشد؛ خستگیای که نه دیده میشود، نه شنیده، نه حتی در آغوشی آرام میگیرد.
اما با همه این زخمها، زن هنوز ادامه میدهد؛ چون قلبش از عشق ساخته شده است. هرچند گاهی همین قلب، از بیمهری، بیتوجهی و دیده نشدن، آرام و بیصدا میشکند.
کاش روزی برسد که پیش از آنکه دستهای زنی از خستگی بلرزند، پیش از آنکه لبخندش فقط نقابی برای دردهایش باشد، کسی دستش را بگیرد و بگوید:
«تو فقط یک زن نیستی... تو تمام دنیایی هستی که سالها بیصدا روی شانههایت حمل کردهای.»امیدوارم هیچ زنی آنقدر در سکوت خسته نشود که خودش هم ارزش زحمتهایش را فراموش کند.
زنها تمام خستگی هارا تحمل میکنند ،تمام زخمها را ویک روز برای همیشه چمدانشان را میبندند ومی روند به دوردستی که یادشان برود که بودند وچه برسرشان آمد ،تایادشان برود جوانی شان را....تا یادشان برود شکستن ها را ،تایادشان برود که می توان عاشق هم نبود💔