
گاهی آدم آنقدر درگیر زنده ماندن میشود که یادش میرود روزی آرزو داشت زندگی کند.
صبح چشم باز میکنی، نه از روی اشتیاق به شروع یک روز تازه، بلکه چون چارهای جز بیدار شدن نداری. بلند میشوی، خودت را به زندگی میسپاری و مثل رباتی که فقط برای انجام وظایفش ساخته شده، شروع میکنی به دویدن؛ کار، مسئولیت، نگرانی، حسابوکتاب و هزار فکر تمامنشدنی...
روز میگذرد، بیآنکه حتی لحظهای فرصت کنی از خودت بپرسی: «من واقعاً حالم خوب است؟»
شب که میرسد، جسمت خسته است و ذهنت هنوز مشغول فردایی است که قرار است شبیه امروز باشد. چشمهایت را میبندی، نه لزوماً برای استراحت، بلکه برای چند ساعت فرار از زندگیای که صبح دوباره تو را به خودش فرا میخواند.
و فردا باز صبح میشود...
دوباره بیدار میشوی، دوباره میدوی، دوباره خسته میشوی و دوباره میخوابی؛ آنقدر این چرخه تکرار میشود که یک روز به خودت میآیی و میبینی مدتهاست زندگی نکردهای، فقط روزها را به شب رساندهای.
انگار انسان بودن یعنی حق نداری خسته شوی، حق نداری کم بیاوری، حق نداری یک روز دلت نخواهد قوی باشی. دنیا از تو انتظار دارد ادامه بدهی، حتی وقتی در درونت چیزی برای ادامه دادن باقی نمانده است.
اما چه کسی گفته انسان باید همیشه دوام بیاورد؟
چه کسی گفته کسی که همهچیز را سر پا نگه میدارد، خودش نباید جایی برای فرو ریختن داشته باشد؟
ما آدمها، با آرزوهایی که خاک میخورند، با بغضهایی که فرو میدهیم، با خستگیهایی که کسی نمیبیند و با زندگیهایی که میان مسئولیتها و انتظارهای دیگران گم میشوند، روزها را میگذرانیم؛ بیآنکه بفهمیم چه زمانی از زندگی کردن فاصله گرفتهایم و فقط به ادامه دادن مشغول شدهایم.
گاهی آنقدر در نقشهای مختلف فرو میرویم که خودمان را فراموش میکنیم. برای یکی تکیهگاهیم، برای دیگری پناه، برای کسی مسئولیم و برای کسی دیگر تنها امید باقیمانده. همه از ما انتظار دارند که باشیم، که برسیم، که حل کنیم، که تحمل کنیم؛ اما کمتر کسی میپرسد خودمان کجا باید برویم وقتی دیگر توانمان تمام شده است؟
شاید تلخترین اتفاق زندگی این نباشد که به آرزوهایمان نرسیم؛ این باشد که آنقدر سرگرم گذراندن روزها شویم که فراموش کنیم اصلاً برای چه آرزوهایی داشتیم.
شاید یک روز، میان همین صبحهای تکراری و شبهای خسته، باید از خودمان بپرسیم: آخرین بار کی زندگی کردیم؟ نه برای انجام وظیفه، نه برای راضی نگه داشتن دیگران، نه از روی اجبار؛ فقط برای خودمان.
آخرین بار کی از ته دل خندیدیم؟ کی بدون نگرانی از فردا، از امروز لذت بردیم؟ کی کاری کردیم که نه سودی برای کسی داشت، نه وظیفهای بود که باید انجام میدادیم، بلکه فقط دل خودمان را خوش میکرد؟
ما حتی برای استراحت کردن هم گاهی احساس گناه میکنیم؛ انگار ارزشمان به اندازه کارهایی است که انجام میدهیم، مشکلاتی که حل میکنیم و بارهایی که به دوش میکشیم. فراموش کردهایم که ما ماشینهای بیاحساس نیستیم؛ آدمهایی هستیم با قلبهایی که گاهی خسته میشوند، با روحهایی که به اندکی آرامش نیاز دارند و با عمر محدودی که هیچکس نمیتواند حتی یک روز از آن را به ما برگرداند.
ما به این دنیا نیامدهایم که فقط روزها را یکی پس از دیگری پشت سر بگذاریم؛ آمدهایم که چیزی از زندگی را لمس کنیم، چیزی را دوست بداریم، چیزی را تجربه کنیم و گاهی، بیآنکه عذاب وجدان داشته باشیم، فقط برای خودمان باشیم.
زندگی آنقدر کوتاه است که اگر تمام عمرمان را صرف دوام آوردن کنیم، شاید درست در لحظهای که دیگر توان جنگیدن نداریم، بفهمیم جنگیدن برای زندگی، جای خودِ زندگی را گرفته است.
شاید باید پیش از آنکه دیر شود، یاد بگیریم کمی آهستهتر زندگی کنیم؛ گاهی نه بگوییم، گاهی از بعضی مسئولیتها فاصله بگیریم، گاهی خودمان را در اولویت بگذاریم و بفهمیم که قرار نیست تمام بار دنیا را به تنهایی به دوش بکشیم. قرار نیست برای همه خوب باشیم و در پایان، با خودمان غریبه بمانیم.
کاش بفهمیم که حق ما از زندگی، فقط زنده ماندن نیست؛ حق داریم آرامش داشته باشیم، دوست داشته شویم، بخندیم، آرزو کنیم و برای روزهایی که هنوز نیامدهاند، امیدی در دل نگه داریم. کاش آنقدر درگیر فردا نشویم که امروزمان را از دست بدهیم و آنقدر برای دیگران زندگی نکنیم که در پایان، چیزی از خودمان باقی نمانده باشد.
میگویند اولین شب پس از مرگ، شب آرامش است؛ و چه تلخ که بعضی آدمها آنقدر در زندگی آرامش نداشتهاند که مرگ را نخستین شب آسودگی تصور میکنند.
کاش پیش از آن شب، سهمی از آرامش نصیبمان شود؛ کاش پیش از آنکه زندگی تمام شود، فرصت کنیم واقعاً زندگی کنیم.