وقتی نه رویایی مانده نه رمقی،
وقتی نه میخوانیم نه می نویسیم،
نه حوصله دویدن نه جنگیدن نه حتی ترسیدن
وقتی بلاتکیف ترین آدمهای این کره زمینیم؛
وقتی جنگ وصلح شده مزاح
وقتی حوصله محبت دیدن شده یک آرزو...
وقتی تمام رویاها روباید به گوربرد،
وقتی خبرها دیگه شوکه کننده نیستند ،چون هرروز تکرار میشوند،
وقتی کودک گریسته....
وقتی جوان افسرده شده
میانسال ترسیده وکهنسال درآرزوی مرگ
وقتی دارو نیست...
پول نیست
کارنیست
وقتی عشق نیست
آبرو نیست
اعتبار نیست
قانون نیست
معرفت نیست
انسان نیست
وقتی می دویم ولی ایستادیم
میفهمیم ولی قدرت بیان نداریم
وقتی که گناهی نکردیم ولی عذاب میکشیم
هر روز هرلحظه
وقتی شب می شود کابوس فردای نیامده
وقتی که همیشه امیدداشتی
ودیگر امید شده دروغین ترین واژه
دیگر چرا بخوانیم
چرادیگر بنویسیم
همه چیز واضح است...
مثل روز روشن ..
مثل ماه تابان ،ابری نیست که بپوشاند
خستگی ها ،نبودن ها ،ناامیدی ها وتمام شدن ها...
تمام💔
وکهنسال