دلم میخواهد بنویسم امروز را برای مردان شجاع سرزمینم .هرچقدر این نت اذیت کند .ویرگول آپلود نکند .من امرور می نویسم باهزار غلط املایی امروز فقط سالروز بازگشت آزادگان سرزمین نیست؛
امروز سالروز بازگشت آدمهاییست که سالها از زندگیشان را پشت دیوارهای اسارت جا گذاشتند.
مردانی که وقتی رفتند، شاید جوان بودند؛
اما وقتی برگشتند، بخشی از جوانیشان دیگر برنگشته بود...
موهایی که سفید شده بود، چهرههایی که سالها رنج را در خود نگه داشته بود و دلهایی که هنوز بوی خانه را از یاد نبرده بودند.
آن سوی مرز، برای خیلیها «وطن» فقط یک کلمه نبود؛
وطن یعنی صدای مادر،
یعنی دستهای پدر،
یعنی کوچهای که در آن بزرگ شده بودند،
یعنی سفرهای که جای خالیشان سالها در آن باقی مانده بود.
و این سوی مرز، خانوادههایی بودند که سالها با انتظار زندگی کردند؛
انتظاری که تقویم نمیشناخت...
هر روز یک چشم به در،
هر شب یک دعا،
و هر بار خبری از اسارت، دوباره امیدی که میان ترس و دلتنگی نفس میکشید.
چه کسی میتواند سالهایی را که یک مادر با عکس فرزندش زندگی کرده، اندازه بگیرد؟
چه کسی میتواند شبهایی را که یک همسر با جای خالی عزیزش خوابیده، روایت کند؟
بعضی دردها را نمیشود با عدد و تاریخ توضیح داد؛
باید آنها را با اشک فهمید.
و سرانجام روزی رسید که مرزها نتوانستند میان آنها و وطن فاصله بیندازند؛
قطارها آمدند، درها باز شد و ایران دوباره فرزندانش را در آغوش گرفت...
آن روز، خیلیها گریه کردند؛
اما شاید هیچکس به اندازهی خودِ آزادگان نمیدانست که پشت آن اشکها،
چند سال دلتنگی،
چند شب بیخوابی،
چند خاطرهی دفنشده
و چند رؤیای ناتمام ایستاده است.
آزادگان برگشتند،
اما زمان به عقب برنگشت.
مادرانی بودند که پیر شده بودند،
فرزندانی که بزرگ شده بودند،
پدرانی که دیگر توان سابق را نداشتند
و خانههایی که سالها جای یک نفرشان خالی مانده بود.
امروز، به احترام همهی آنهایی که سالهای عمرشان را دادند تا نام ایران را با خودشان زنده نگه دارند، فقط باید سکوت کرد و سر تعظیم فرود آورد.
بعضی آدمها از اسارت آزاد میشوند،
اما نامشان برای همیشه،
آزادی را به یاد ما میآورد.
به احترام آزادگان؛
مردانی که از مرز اسارت گذشتند،
اما هیچگاه از مرز عشق به وطن عبور نکردند. 🇮🇷🤍