
دلم شهری میخواهد که دیوارهایش بوم نقاشی باشند؛ هر کوچه رنگی داشته باشد و هر پنجره رو به باغی از رزهای صورتی، یاسهای سپید و اقاقیاهای خوشعطر باز شود. شهری که بهار در آن فصل نباشد، بلکه حال و هوای همیشگی مردمش باشد.
درختان از دو سوی خیابان دستهای سبزشان را به هم داده باشند و زیر سایهشان نیمکتهایی باشد برای عاشقانی که ساعتها حرف میزنند، دوستانی که از خنده ریسه میروند و پیرمردهایی که هنوز برای دیدن زیباییهای دنیا ذوق دارند.
در این شهر، موسیقی از پنجرهها به خیابان میریزد. مردم در میدانهای کوچک شهر میرقصند، بیآنکه منتظر مناسبت خاصی باشند. کسی برای خندیدن بهانه نمیخواهد، کسی از شادی کردن خجالت نمیکشد و هیچکس فکر نمیکند برای خوشبخت بودن باید اتفاق بزرگی بیفتد.
بچهها با موهای پریشان و کفشهای رنگی در کوچهها میدوند، بادبادکهایشان را به آسمان میسپارند و با صدای بلند میخندند. مدرسهها پر از نقاشی و موسیقی و بازیاند. بزرگترها هم گاهی کنارشان مینشینند، مداد رنگی برمیدارند و کودک فراموششده درونشان را دوباره پیدا میکنند.
مردم این شهر مهربانی را به تعویق نمیاندازند. اگر کسی را دوست دارند، به او میگویند. اگر دلتنگاند، آغوشی برای یکدیگر باز میکنند و اگر کسی غمگین باشد، تمام شهر بلد است کمی برایش آرامتر قدم بردارد.
کافههای کوچک با میزهای چوبی و گلدانهای شمعدانی در گوشه خیابانها قرار دارند. بوی قهوه و نان تازه با عطر اقاقیا در هم میآمیزد. کتابفروشیها تا نیمهشب بازند و آدمها میتوانند ساعتها میان قفسهها قدم بزنند و عاشق کتابهایی شوند که هنوز نخواندهاند.
در این شهر، خانهها فقط برای خوابیدن نیستند؛ هر خانه باغچهای دارد، پنجرهای رو به آفتاب و سفرهای که همیشه جایی برای مهمان تازه در آن پیدا میشود.
زنها با لباسهای رنگارنگ در خیابان قدم میزنند، موهایشان را به دست باد میسپارند و از زیبایی خودشان لذت میبرند. مردها بیدغدغه آواز میخوانند و آدمها فارغ از سن و سال، هنوز برای تجربههای تازه هیجان دارند.
در این شهر، هیچکس برای دوست داشته شدن لازم نیست شبیه دیگری باشد. تفاوتها جشن گرفته میشوند و هر انسانی با همان شکل و رنگ و قصه خودش، جایگاهی زیبا در جهان دارد.
حتی باران هم در این شهر جور دیگری میبارد؛ مردم چترهایشان را کنار میگذارند، دست بچهها را میگیرند و زیر باران میچرخند. بعد از باران، رنگینکمانی از پشت بامها عبور میکند و همه برای دیدنش از خانه بیرون میآیند.
و من... دلم میخواهد در چنین شهری زندگی کنم؛ صبحها با صدای پرندهها بیدار شوم، برای خریدن چند شاخه گل از کوچههای رنگی عبور کنم، عصرها در کافهای کوچک بنشینم و شبها با پنجرهای باز، صدای موسیقی دوردست را بشنوم.
شاید این شهر جایی روی نقشه نباشد، اما من دوست دارم باور کنم که میتوان تکههایی از آن را در همین جهان ساخت؛ با یک لبخند، یک آغوش، یک گلدان گل، یک موسیقی زیبا و اندکی مهربانی بیشتر.
من شهری میخواهم که در آن هیچکس برای شاد بودن منتظر فردا نماند؛ شهری که مردمش زندگی را نه از سر عادت، که با تمام وجود جشن بگیرند.
شهری که وقتی از پنجرهاش به بیرون نگاه میکنی، جهان به تو بگوید:
هنوز هزاران دلیل برای عاشق زندگی بودن وجود دارد...