
گاهی با خودم فکر میکنم، چقدر داشتن یک «بابا لنگدراز» میتوانست دنیا را جای امنتری کند...
هر بار که نامههای جودی را میخوانم، احساس میکنم او فقط برای بابا لنگدراز نمینوشت؛ انگار برای تمام آدمهایی مینوشت که روزی طعم تنهایی را چشیدهاند. میان تمام آن کلمات ساده، امیدی جریان داشت که از هیچ ثروتی باارزشتر بود؛ امید به اینکه جایی در این دنیا، کسی هست که بیصدا مراقب رؤیاهایت باشد.
در کنار جولیا، که از کودکی در ناز و نعمت بزرگ شده بود، و سالی، که قلبی مهربان و دوستی صادقانه داشت، جودی گاهی احساس میکرد با آنها فرق دارد. او گذشتهای داشت که هیچوقت نمیتوانست فراموشش کند؛ اما با تمام تفاوتهایش، یاد گرفت خودش را با دیگران مقایسه نکند. چون یک نفر، بیآنکه دیده شود، به او فرصت داد تا خودش را پیدا کند، درس بخواند، اشتباه کند، بخندد، عاشق شود و باور کند که ارزش دوست داشته شدن را دارد.
شاید بابا لنگدراز فقط یک شخصیت داستانی باشد، اما حقیقتی که پشت حضورش پنهان شده، واقعیترین آرزوی هر انسان است؛ اینکه در شلوغی این دنیا، یک نفر باشد که بدون چشمداشت، پشتت بایستد. کسی که لازم نباشد هر بار برای اثبات ارزشمند بودنت بجنگی. کسی که وقتی از خستگی زندگی میشکنی، آرام در گوشت بگوید: «ادامه بده... من به تو ایمان دارم.»
شاید همهی ما، در بخشی از زندگی، همان جودی بودهایم؛ با نامههایی که هیچوقت نوشته نشدند، با حرفهایی که در دلمان ماندند، با اشکهایی که کسی ندید. دلمان میخواست کسی باشد که بدون سؤالهای بیپایان، فقط حالمان را بفهمد؛ کسی که حضورش، امنیت باشد، نه نگرانی.

گاهی فکر میکنم اگر هر آدمی در زندگیاش یک بابا لنگدراز داشت، شاید دنیا جای مهربانتری میشد. شاید آدمها کمتر از تنهایی میترسیدند، کمتر خودشان را با دیگران مقایسه میکردند و بیشتر جرئت میکردند رؤیاهایشان را زندگی کنند.
و شاید به همین دلیل است که بعد از سالها، نامههای جودی هنوز بوی زندگی میدهند؛ چون یادمان میآورند انسان فقط به نان و خانه و آسایش نیاز ندارد. گاهی تمام چیزی که میتواند مسیر یک زندگی را عوض کند، این است که یک نفر، حتی از دور، باورش داشته باشد.

کاش در زندگی هر کدام از ما، یک بابا لنگدراز پیدا شود؛ نه برای اینکه مشکلاتمان را حل کند، بلکه برای اینکه در روزهای سخت، امید را از قلبمان نگیرد. و اگر چنین کسی را نداشتیم، کاش آنقدر مهربان باشیم که برای کسی دیگر، همان تکیهگاه خاموش شویم؛ همان امیدی که جودی در ابتدای هر نامه با شوق مینوشت: «بابا لنگدراز عزیز...»