
بعضی آدمها را هیچوقت از نزدیک ندیدهایم، صدایشان را نشنیدهایم و حتی نمیدانیم پشت آن کلمات، چه چهرهای نشسته است؛
اما عجیب است که گاهی نوشتههایشان بیشتر از آدمهایی که سالها کنارمان بودهاند، چیزی به ما یاد میدهند.
برای من، «ویرگول» فقط جایی برای خواندن و نوشتن نیست؛
شبیه یک کتابخانهی زنده است؛ کتابخانهای پر از آدمهایی که هر کدام بخشی از زندگی، تجربه، فکر و نگاهشان را میان کلمات گذاشتهاند و رفتهاند.
من اینجا فقط خواندن یاد نگرفتم؛
یاد گرفتم جور دیگری نگاه کنم.
از بعضیها یاد گرفتم سادهتر بنویسم،
از بعضیها عمیقتر فکر کنم،
از بعضیها شجاعانهتر از تجربههایم بگویم
و از بعضیها فهمیدم که حتی پشت یک اتفاق معمولی در زندگی، میتواند حرفی برای شنیدن وجود داشته باشد.
گاهی نوشتهای را میخوانم و بعد از تمام شدنش، چند دقیقه همانجا میمانم؛
نه به خاطر اینکه حتماً متن خارقالعادهای بوده،
بلکه چون جملهای از آن، جایی در ذهنم را لمس کرده که پیش از آن ندیده بودم.
چه موهبتیست که آدم بتواند از دیگری چیزی یاد بگیرد، بیآنکه آن دیگری حتی بداند معلم او شده است.
نویسندههای ویرگول شاید ندانند چند بار نوشتههایشان به من فکر تازه داده، چند بار باعث شده دربارهی چیزی جور دیگری بیندیشم، یا چند بار در میان شلوغی ذهنم، جملهای از آنها آرامم کرده است.
و من برای همین، خوشحالم.
خوشحالم که در این دنیای پرسرعت، هنوز آدمهایی هستند که مینشینند، فکر میکنند و مینویسند؛
آدمهایی که تجربههایشان را برای خودشان نگه نمیدارند و بخشی از آن را با دیگران قسمت میکنند.
شاید زیبایی واقعی نوشتن همین باشد؛
اینکه نمیدانی کلماتت کجا میروند و به چه کسی میرسند.
ممکن است نوشتهای که امروز از سرِ دل نوشتهای، فردا به دست کسی برسد که درست در همان روز، به همان چند جمله احتیاج داشته است.
و من، در میان تمام این کلمات، آدمهایی را پیدا کردهام که از آنها یاد گرفتهام؛
آدمهایی که شاید هرگز نشناسمشان،
اما ردّی از فکرشان در ذهن من مانده است.
به همهی کسانی که در ویرگول مینویسند و بیآنکه بدانند، چیزی به دانستههای دیگران اضافه میکنند؛
میگویم:
ممنون که مینویسید.
ممنون که تجربههایتان را با ما قسمت میکنید.
و ممنون که باعث شدید من هم بیشتر بخوانم، بیشتر فکر کنم و با شوق بیشتری بنویسم.
چه خوب که بعضی آدمها را میشود از میان نوشتههایشان شناخت؛
و چه خوبتر که گاهی، از آدمهایی که هرگز ندیدهایم،
چیزهایی یاد میگیریم که شاید از نزدیکترین آدمهای زندگیمان هم نیاموخته باشیم. 🤍