

امروز دربازار قیصریه اصفهان قدم می زدم .بازاری پر از زیباییهای تکرار نشدنی .پراز رنگ ،سرشار از روح ،سراسر زندگی. راه میرفتم وبیشتر محو رنگ ونقش صنایع دستی ایرانی میشدم.سفره های قلمکاری ،زیورآلات یشمی ،فرشهای قرمزآتشین .همه وهمه اصیل وآنقدر زیبا که چشم سر میبیند وکلام روح می گیرد.
درمیان تمام نا امیدی ها می گردم دنبال روزنه امید ،نه برای شادی ،بلکه برای بقا
برای بودن وادامه دادن....
حتی اگر خیره شدن به سقف ضربی بازار با آن روزنه روبه آسمان ،لحظه ای حال مرا خوب کند ،ساعتها به معماری آن نگاه میکنم واحسنت می گویم به معمارنقش جهان.
ایران سرزمین ابدی ماست ورنگایرانی اصیل ...
مینویسم حتی در بدترین شرایط !!!
ایران من زیباست.
ایران را اگر بخواهی تنها با یک رنگ به یاد بیاوری، بیانصافی کردهای. ایران، سرزمین هزار رنگ است؛ سرزمینی که هر فصلش، هر شهرش و هر خاطرهاش، رنگی متفاوت دارد و هر رنگ، قصهای از عشق، رنج، امید و زندگی را در دل خود پنهان کرده است.
آبیِ فیروزهای گنبدهای مسجدها، رنگ آرامشی است که سالهاست مردم این سرزمین در میان دعاهایشان جستوجو میکنند. آبیِ خلیج فارس، رنگ غرور و استواری است؛ آبیِ آسمانی که هر صبح، خورشید را با امیدی تازه بر خانههای این سرزمین میتاباند.
سبز، رنگ نفسهای ایران است؛ سبزیِ جنگلهای شمال، سبزیِ شالیزارها، باغهای پسته، تاکستانها و دشتهایی که هر بهار، دوباره به زندگی سلام میکنند. سبز، رنگ امیدی است که حتی در سختترین روزها، از دل مردم این سرزمین رخت برنمیبندد.

زرد و طلایی، رنگ گندمزارهایی است که با دستهای پینهبسته کشاورزان جان میگیرند. رنگ آفتاب کویر، شنهای بیانتها، خوشههای رسیده و غروبهایی که انگار خدا با قلمموی طلایی، آسمان ایران را نقاشی کرده است.
سرخ، رنگ انارهای پاییز است؛ رنگ گلهای شقایق، فرشهای دستباف، غروبهای عاشقانه و قلبهایی که برای وطن، خانواده و عشق بیوقفه میتپند. سرخ، رنگ شوق زندگی و گاهی رنگ اشکهایی است که بیصدا بر گونهها جاری میشوند.
نارنجی، رنگ عصرهای گرم تابستان است؛ رنگ چراغهای شهر، رنگ چای داغ کنار عزیزان و گرمای خانههایی که با همه سختیها، هنوز مأمن عشق و صمیمیتاند.
بنفش، رنگ اسطوخودوس و گلهای کوهستان، رنگ رؤیاها و دلتنگیهایی است که در سکوت شبهای ایران جان میگیرند. رنگ شعرهایی که با صدای باد در کوچههای قدیمی میپیچد.
قهوهای، رنگ خاکی است که بوی باران را در آغوش میگیرد؛ خاکی که خاطرات کودکی، رد پای پدران و مادران و آرزوهای نسلهای بسیار را در خود حفظ کرده است.

سفید، رنگ برفهای البرز و زاگرس است؛ رنگ پاکی، صداقت و آرزوهای ساده مردمی که هنوز دلشان برای روزهای آرام میتپد.
و سیاه... سیاه نیز رنگی از ایران است؛ رنگ شبهایی که مردم با نگرانی به صبح رساندهاند، رنگ دلتنگیها، نبودنها، غمها و خاطراتی که هرگز فراموش نمیشوند. اما حتی در تاریکترین شبها، ستارهای پیدا میشود که نوید سپیدهدم را میدهد.
ایران، تنها مجموعهای از شهرها و جادهها نیست؛ تابلویی است که خدا با همه رنگهای جهان آن را آفریده است. سرزمینی که آبیاش آرامش است، سبزش امید، طلاییاش تلاش، سرخش عشق، سفیدش پاکی، بنفشش رؤیا، نارنجیاش گرما، قهوهایاش اصالت و حتی سیاهش، روایت صبوری مردمی است که هرگز از آرزوی روزهای روشن دست نکشیدهاند.
شاید به همین دلیل است که هر جا باشیم، کافی است رنگی از ایران را ببینیم؛ آبیِ فیروزه، سرخیِ انار، سبزیِ بهار یا طلاییِ غروب... ناگهان دلمان میلرزد. چون وطن، پیش از آنکه یک نام باشد، مجموعهای از رنگهایی است که در قلب ما زندگی میکنند؛ رنگهایی که با هیچ فاصلهای کمرنگ نمیشوند و تا همیشه، بوی خانه، عشق و امید میدهند.

و در آخر، اگر روزی از ما بپرسند ایران چه رنگی است، شاید نتوانیم تنها یک رنگ را انتخاب کنیم. خواهیم گفت ایران، رنگ چشمهای مادری است که برای فرزندش دعا میکند؛ رنگ دستان پینهبسته کارگری که هنوز امید را رها نکرده؛ رنگ لبخند کودکی که با تمام سادگی، آینده را باور دارد؛ رنگ غروبهای دلتنگ جنوب، برفهای سپید شمال، کویر طلایی مرکز، جنگلهای سبز و آسمان فیروزهای شرق و غرب این سرزمین.
ایران، رنگ تمام احساسات ماست؛ گاهی آبیِ آرامش، گاهی سرخِ عشق، گاهی سبزِ امید، گاهی طلاییِ صبوری و گاهی خاکستریِ روزهای سخت. اما زیباتر از همه این است که پس از هر غبار، دوباره رنگها پیدا میشوند؛ درست مثل دل مردم این سرزمین که بارها شکست، اما هرگز از تپیدن برای وطن دست نکشید.
شاید راز ماندگاری ایران همین باشد؛ سرزمینی که رنگهایش تنها روی نقشه نیستند، بلکه در قلب میلیونها انسان جریان دارند. و تا وقتی عشق، مهربانی و امید در دل مردمش زنده باشد، هیچ رنگی از این سرزمین کمرنگ نخواهد شد.من امیددارم رنگ سرزمینم رنگ عشق باشد وشادی.
❤️🌱🙏