
گاهی شلوغیِ ذهن، نتیجهی زیادی فکر کردن نیست؛
نتیجهی زیادی فهمیدن است...
آدم وقتی عمیقتر میبیند، بیشتر میفهمد که جهان چقدر از کنترل او بیرون است؛ و شاید بخش بزرگی از رنج، از همین میلِ همیشگیِ ما برای کنترل چیزی آغاز میشود که قرار نیست تحت فرمان ما باشد.
ذهنم پر است از سؤالهایی که پاسخی برایشان ندارم؛
از اتفاقهایی که معنایشان را دیر فهمیدم،
از آدمهایی که آمدند تا چیزی در من تغییر کند و رفتند،
از راههایی که به بنبست رسیدند،
و از آیندهای که هنوز چهرهاش را نشان نداده است.
اما شاید زندگی قرار نیست همیشه برای ما توضیحی داشته باشد.
شاید بعضی اتفاقها فقط اتفاقاند،
بعضی رفتنها فقط رفتن،
و بعضی پایانها، مقدمهی چیزی هستند که هنوز توان دیدنش را نداریم.
ما عادت کردهایم برای هر درد، معنایی پیدا کنیم؛
برای هر شکست، دلیلی بتراشیم؛
و برای هر رفتن، جوابی بخواهیم.
در حالی که شاید بلوغِ واقعی، از جایی آغاز میشود که میپذیریم همهچیز قرار نیست قابل فهم باشد.
گاهی باید پذیرفت که زندگی، معادلهای نیست که تمام مجهولهایش را بتوان حل کرد.
باید بعضی سؤالها را بیپاسخ گذاشت،
بعضی خاطرهها را بدون تفسیر رها کرد
و بعضی زخمها را بدون اینکه مدام لمسشان کنیم، با خودمان به سمت فردا برد.
و امید...
چه چیز عجیبی است امید.
امید لزوماً باور به خوب شدن همهچیز نیست؛
گاهی فقط تصمیمی است که آدم، در تاریکترین بخش ذهنش میگیرد:
اینکه هنوز به فردایی که ندیده، فرصت بدهد.
شاید امید یعنی قبول کنیم که نمیدانیم چه خواهد شد،
اما با این حال، از آمدنِ فردا نترسیم.
من هنوز امید دارم؛
نه از سرِ سادهلوحی،
نه چون زندگی همیشه با من مهربان بوده،
بلکه درست به این دلیل که فهمیدهام هیچکس نمیتواند آینده را پیشاپیش زندگی کند.
شاید فردا چیزی را از من بگیرد،
شاید چیزی را به من برگرداند،
شاید کسی بیاید،
شاید کسی برای همیشه برود،
شاید مسیری که امروز بنبست میبینمش، فردا معنای دیگری پیدا کند.
من نمیدانم.
و شاید همین ندانستن، زیباترین بخش زندگی باشد.
پس اگر امشب ذهنم شلوغ است،
اگر هزار فکر در سرم میچرخد،
اگر هنوز جواب بعضی سؤالها را پیدا نکردهام،
قرار نیست همهچیز را همین امشب حل کنم.
گاهی کافیست چراغی کوچک درون خودت روشن نگه داری؛
حتی اگر نمیدانی صبح دقیقاً از کدام سمت خواهد آمد.
چون شاید زندگی،
بیش از آنکه هنرِ دانستنِ مقصد باشد،
هنرِ ادامه دادن در مسیرِ نادانستههاست...
و من،
با تمام تردیدها،
با تمام خستگیها،
با تمام شلوغیِ ذهنم،
هنوز انتخاب میکنم که ادامه بدهم.
نه چون مطمئنم فردا زیباست؛
بلکه چون هنوز امکانِ زیبا شدنش وجود دارد. 🌱