
چند روزی است حوصله ندارم .کم کم تناقضات درونی ام آزارم می دهد.خسته ام .چون دیگر نمیدانم درست چیست، غلط کدام است .مجتبی شکوری ،کسی که لااقل خیلی ازما ازگفته هایش آموختیم به زیارت اربعین رفته .مثل خیلی ها.نه توهین کرده نه هیچ .من دراین فیلم ده دقیقه ای چیزی جز حس وحال یک انسان سردرگم وجستجوگر چیزی ندیدم .من سیاست نمیشناسم .آدمها را مانند خودم میبینم ..حالم بد میشود ازاین همه توهین .ما در جامعهای زندگی میکنیم که گاهی «فکر کردن» از «اشتباه کردن» هم پرهزینهتر است. انگار تا زمانی که شبیه هم حرف بزنیم، همهچیز آرام است؛ اما کافی است کسی تجربهای متفاوت یا برداشتی شخصی از جهان، دین یا زندگی بیان کند، تا بهجای گفتوگو، موج قضاوت و توهین آغاز شود.
یکی از دلایلی که من مجتبی شکوری را دوست دارم، این نیست که با همه حرفهایش موافقم؛ بلکه به این دلیل است که او جرئت پرسیدن دارد. جرئت ایستادن مقابل پرسشهایی که بسیاری از ما سالها از کنارشان عبور کردهایم.
در گفتوگویش در برنامه «اکنون»، از دردی گفت که خودشناسی با خود میآورد؛ اینکه شناختنِ خود، همیشه آرامش نیست، گاهی زخمی است که باید جرئت نگاه کردن به آن را داشت. انسان تا زمانی که خودش را نشناسد، مدام از رنجهایش فرار میکند، اما وقتی به درونش نگاه میکند، تازه میفهمد بسیاری از پاسخهایی که بیرون جستوجو میکرد، سالها درون خودش پنهان بودهاند.
شاید زیباترین مسیر زندگی او همین باشد؛ از یک «معلم» بودن، به یک «جستوجوگر» شدن. کسی که نخواست فقط پاسخها را آموزش دهد، بلکه خواست همراه دیگران سؤالهای عمیقتری بپرسد؛ سؤالهایی درباره رنج، عشق، ایمان، ترس و معنای زندگی.
بعد از سفر اربعینش، عدهای با او همدل بودند و عدهای مخالف. مخالفت، حق هر انسانی است؛ اما توهین، هیچوقت جای اندیشه را نمیگیرد. جامعهای که در آن نتوان درباره باورها و تجربههای شخصی با احترام سخن گفت، بهتدریج گفتوگو را از دست میدهد و وقتی گفتوگو بمیرد، حقیقت هم دیگر فرصتی برای آشکار شدن پیدا نمیکند.
آزادی اندیشه یعنی بتوانی حرفت را بزنی و دیگری نیز حق داشته باشد نقدت کند؛ اما نه با تحقیر، نه با برچسب و نه با نفرت. دانایی، از دلِ شنیدن صداهای متفاوت رشد میکند، نه از خاموش کردن آنها.
شاید بزرگترین درس کسانی مثل مجتبی شکوری همین باشد؛ اینکه انسان، پیش از آنکه جهان را تغییر دهد، باید شجاعت روبهرو شدن با خویشتن را پیدا کند. و این، یکی از سختترین سفرهایی است که یک انسان میتواند آغاز کند.
شاید مسئله این نیست که مجتبی شکوری همیشه درست میگوید؛ مسئله این است که هنوز کسانی هستند که جرئت میکنند فکر کنند، تجربه کنند و از مسیرهای رفته، دوباره سؤال بسازند.
جامعهای که از سؤال میترسد، دیر یا زود از حقیقت هم خواهد ترسید. حقیقت، از دلِ گفتوگو متولد میشود، نه از هیاهو؛ از اندیشیدن، نه از برچسب زدن.
کاش روزی برسد که ارزش انسانها را نه با میزان شباهتشان به باورهای ما، بلکه با صداقتشان در جستوجوی حقیقت بسنجیم. چون هیچ تمدنی با خاموش کردن صداها رشد نکرده است؛ رشد، همیشه از جایی آغاز میشود که انسانها بتوانند بیهراس بیندیشند، بپرسند و حتی اشتباه کنند.
شاید بزرگترین شجاعت، این نباشد که پاسخ همه پرسشها را بدانی؛ بلکه این باشد که آنقدر فروتن باشی که همچنان در جستوجوی خودت بمانی...بماند به یادگار دردودل یک دوست...
به امید روزی که ادب را بیاموزیم🙏🌱