آبان؛ ماهِ آدم‌هایی که هنوز دلشان روشن است 🍂
آبان فقط یک ماه نیست؛ انگار تکه‌ای از اندوهِ نجیبِ جهان است که هر سال، با پیراهنی از برگ‌های زرد، از راه می‌رسد تا یادمان بیندازد زیبایی همیشه در شکوفه‌دادن نیست؛ گاهی در رهاکردن است، در فرو ریختن، در پذیرفتنِ پایان‌هایی که هیچ‌وقت دلمان نمیخواست اتفاق بیفتند.
آبان، بوی خاطره می‌دهد؛ بوی کوچه‌هایی که دیگر از آن‌ها عبور نمی‌کنیم، آدم‌هایی که دیگر کنارمان نیستند، آرزوهایی که زمانی برایشان بی‌تاب بودیم و حالا نامشان را آرام، در گوشه‌ای از قلبمان پنهان کرده‌ایم.
آبان، فصلِ آدم‌هایی است که لبخند می‌زنند، اما درونشان پاییز دیگری جریان دارد؛ آدم‌هایی که یاد گرفته‌اند با جای خالی‌ها زندگی کنند، با نرسیدن‌ها کنار بیایند و گاهی درست در همان لحظه‌ای که همه‌چیز عادی به نظر می‌رسد، دلشان برای کسی، چیزی یا حتی خودِ گذشته‌شان تنگ شود.
و من فکر می‌کنم آبان‌ماهی‌بودن، اگر معنایی داشته باشد، همین است؛ اینکه آدم درونش هزار برگ بریزد و باز هم بلد باشد دوست بدارد. اینکه از بعضی فصل‌های زندگی زخمی بیرون بیاید، اما دلش سنگ نشود. اینکه بفهمد همه‌چیز ماندنی نیست، اما این فهمیدن، او را از دوست‌داشتن محروم نکند.
آبان‌ماهی‌ها را نمی‌دانم چقدر شبیه پاییزند؛ اما من پاییز را شبیه آدم‌هایی می‌بینم که زیاد احساس کرده‌اند، زیاد فکر کرده‌اند، زیاد از دست داده‌اند و بااین‌همه، هنوز چیزی در اعماق وجودشان هست که نمی‌گذارد به تمام‌شدن ایمان بیاورند.
آن‌ها شاید دیگر برای هر رفتنی اشک نریزند، برای هر نرسیدنی بی‌تاب نشوند و برای هر دوست‌داشته‌نشدنی خودشان را سرزنش نکنند؛ اما این به معنای بی‌احساس‌شدنشان نیست. گاهی آدم آن‌قدر گریه کرده است که یاد گرفته اشک‌هایش را بی‌صدا بریزد؛ آن‌قدر منتظر مانده است که دیگر انتظارش را به کسی نمی‌گوید.
و آبان، این رازِ آدم‌های خسته را خوب می‌فهمد؛ آدم‌هایی که هنوز دلشان می‌خواهد یک نفر بی‌هیچ دلیلی به یادشان باشد، یک نفر حالشان را نه از روی عادت، که از روی عشق بپرسد؛ یک نفر در میان این‌همه شلوغی، حضورشان را اتفاق کوچکی نداند.
من آبان را دوست دارم؛ نه فقط برای برگ‌هایش، نه برای باران‌های گاه‌وبی‌گاهش، نه حتی برای آسمان گرفته‌اش؛ برای صداقتش دوست دارم.
آبان وانمود نمی‌کند که همه‌چیز خوب است. برگ‌ها را پنهان نمی‌کند، از رفتنشان خجالت نمی‌کشد و برای ادامه‌دادن، مجبور نیست همیشه سبز بماند.
چه درس بزرگی در این پاییز نهفته است؛ شاید ما هم حق داشته باشیم گاهی خسته باشیم، گاهی فرو بریزیم، گاهی از نو شروع‌کردن را به فردا بسپاریم و باز هم خودمان را دوست‌داشتنی بدانیم.
شاید بزرگ‌شدن همین باشد؛ اینکه دیگر از زندگی انتظار نداشته باشی همه‌چیز را به تو برگرداند، اما خودت را هم در میان چیزهایی که از دست داده‌ای، گم نکنی.
من، در آبان، بیش از همیشه به خودم فکر می‌کنم؛ به روزهایی که تصور می‌کردم هرگز تمام نمی‌شوند، به آرزوهایی که تغییر شکل داده‌اند، به اشک‌هایی که کسی ندیده و به امیدی که با وجود تمام خستگی‌ها، هنوز جایی در قلبم نفس می‌کشد.
آبانِ عزیزم!
این بار که آمدی، با خودت فقط باران و برگ نیاور؛ کمی آرامش بیاور برای دل‌هایی که مدت‌هاست خودشان را محکم نگه داشته‌اند. کمی خبر خوب برای آدم‌هایی که از شنیدن خبرهای بد خسته‌اند. کمی آغوش برای آن‌هایی که همیشه پناه دیگران بوده‌اند و کمی نور برای آن‌هایی که در سکوت، با تاریکی‌های خودشان جنگیده‌اند.
و اگر قرار است آبان چیزی به ما یاد بدهد، بگذار این باشد:
که می‌شود پاییز را با تمام اندوهش دوست داشت، بی‌آنکه از بهار ناامید شد؛ می‌شود از دست داد، بی‌آنکه تمام شد؛ می‌شود خسته بود، بی‌آنکه تسلیم شد؛ و می‌شود با قلبی که بارها ترک برداشته، هنوز به زیبایی‌های کوچک جهان دل بست.
🍂 آبان، به ما یادآوری کن که هنوز زندگی، حرف‌های نگفته‌ای با ما دارد... 🌷
