ما

وقتی زیرلبی حرف میزنی و فیگور ادمهای طلبار رو میگیری،

شاید از ناراحتی تو کم بکنه، شاید بهت ارامش بده، اما اینماجرا رو تموم نمی کنه.

تو داری با زیرلبی حرف زدن به من نشون میدی که از من بدت میاد و حتی من رو لایق شنیدن گلگی هات نمیدونی

و متقابلا این حس رو توی من ایجاد میکنی. هرچقدر هم که دوستت داشته باشم توی اون ثانیه ها فقط به این فکر میکنم که ازت دور بشم تا حالم خوب بشه. اما تو به زیر لب غرغر کردنهات ادامه میدی تا حال منو بگیری؟!

این بار حال تو خوب میشه، باشه اما حال من نه! من بدتر میشم. یک ساعت بعد تو میای وخیلی عادی شروع میکنی به جابجا کردن وسایل و حرف زدن و خاطره تعریف کردن، اما من یادم نرفته تا همین یک ساعت پیش چی کار کردی. یادم نمیره جلوی ادمهای عزیزم از من گلگی کردی و اونها هم به تاسف سر تکون دادند.

من ادم کینه ای ای هستم. اگر تو الان با غرغر و یا حتی داد و بیداد حالت بهتر میشه، من تا سالیان سال یادم میمونه و یه روزی که هردومون پیر شدیم برات تعریف میکنم چه حس انزجاری توی من نسبت به خودت ایجاد کردی.

اشکال نداره؛ تو حالت بهتر بشه من اینها رو هم میریزم توی خودم. اصلا شاید اون سالیان سال بعد هم که تعریف میکنم و تو میخندی و من هم میخندم اما با بغض پنهان پشتش، شاید اصلا برات نگم.

میدونی متاسفم که انقدر کینه ای هستم. البته که خاطره های خوب رو هم موبه مو از برم اما اینها تنها محتویات ذهن من نیست.

من چیزهایی میدونم که توهم میدونی اما نمیدونی که من میدونم. پس بزار همه چیز همین طوری بمونه. تو غرغر کن و من به یاد بیارم همون چیزهارو. و بریزم توی خودم و بگم که این حقش نیست که بیشتر از قبل بهش فشار بیارم. پس ببخش همون لحظه هایی رو هم که فراموش میکنم نباید ناراحتت کنم.

میدونی من که نمیخوام تو ناراحت بشی. اصلا بخاطر همینه که هروقت سر بحثی رو باز میکنی فرار میکنم؛ ببخش که بضی وقتا داغ میکنم و پاهام منو همونجا که هستم نگهم میدارن.

اصلا فقط بخاطر توعه که من کمتر میام ، چون من میدونم تو با دیدن من ممکنه دوباره اذیت بشی.

اشکال نداره فقط ببخشید که اونقدرا که باید خوب نیستم.

نمیشه خب! این منم دیگه! تنها کاری که از دستم بر میاد اینه که خودم رو ازت مخفی نگهدارم...

اما این مخفی کردنها هم بعضی مواقع باعث میشه تو یهو با منی مواجه بشی که نمیشناسیش. چاره چیه؟

نه این کار رو با خودم نمیکنم!

هرچقدر لازم باشه مراعاتت رو میکنم؛ هرچقدر لازم اشه به حرفهات گوش میدم؛ اما من منم!

من خیلی به حرفت گوش میدم اما حرفت روقبول ندارم! فقط هم بخاطر تو این کار رو میکنم. پس لطفا ! حداقل! میشه سعی نکنی فکرهات رو به من بقبولونی؟ میشه باور کنی که من الان هجده سالمه و طرز فکر خودم رو دارم؟!