شاید پیش از این همه ما در استفاده از تلفن همراه و دیگر وسایل هوشمند زیاده روی میکردیم اما با اتفاقات اخیر،این اعتیاد به نوعی اجبار تبدیل شده؛ چون پیش از این، حداقل وقتی پیش عزیزانمان بودیم، از این ابزار نسبتا جدید دوری میکردیم اما حالا باید برای لحظه ای دیدن خانواده یا دوستان به همین اعتیاد پناه ببریم.
البته بماند که هر روز با ترس اینکه نکند عزیزانم گرفتار این بیماری شده باشند، گوشی ام را چک میکنم و این بزرگترین عذاب ممکن است.
و اما این اعتیاد و ترس دست به یکی کردند تا در این دوران مرا مجبور به خرید جدیدترین ابزار هوشمند کنند.
ساعت هوشمند سامسونگ خریدم تا لحظه به لحظه، جدیدترین اطلاعات را روی ساعتم دریافت کنم.
خریدن این ساعت همانا و پی بردن به عمیق ترین غم های زندگی همانا...
شاید بپرسید چرا؟
به این دلیل که این ساعت نوتیفیکیشن همه ی برنامه ها و حتی تماس را به شما نشان میدهد که البته بزرگترین دلیل من برای خرید ساعت همین بود.
اما این روزها انقدر همه درگیر کلاسهای متنوع آنلاین و اضطرابات ناشی از کرونا هستند که فراموش میکنند حال یکدیگر را بپرسند.
این ساعت، گاهی که زیاد مینشینم به من اطلاع می دهد که بلند شو! خیلی وقته نشستی! اما دریغ از یک تماس یا پیام از انسانها...
گاهی فکر میکنم که شاید این ساعت هوشمند بیشتر نگران من باشد...
کاش انسانها یاد بگیرند که در این دوران که تنهایی و اضطراب،بیش از پیش گریبان گیر همه شده، بیشتر به هم توجه کنند تا در سالهای آینده، مانند شخصیت تئودور در فیلم Her، شاهد این نباشیم که انسانها عاشق رباتها شوند.