پریشان بلند شدم.
هیران و ترسان با قیافه ی گریه آلود، نفس نفس میزدم.
که مادرم دستی به روی شانه ام کشید و گفت: باز خوابش را دیده‌ای؟! آرام باش چیزی جز خواب و خیال نیست.
چگونه انتظار درکش را داشته باشم. وقتی که نمی‌داند بدون او مانند تشنه‌ای در بیابان، به دنبال چشمه‌ای برای رفع تشنگی خود هستم.
