فهمیدم تمام زندگی من، تو بودی.
تو سرنخ تمام گرههای زندگی من بودی.
تو کسی بودی که نخهای ازهمپاشیدهی زندگی من را به هم گره میزدی.
فهمیدم اصل و پناه من، تو بودی.
احترامی که دیگران به من میگذاشتند، به خاطر تو بود. امنیتی که حس میکردم، از بودن تو بود.
فهمیدم جز تو، هیچکس برای آرامش، رفاه و خوشبختی من از خودش نمیگذرد.
همه به فکر زندگی خودشان بودند... اما تو، به فکر زندگی من بودی.
فهمیدم فقط تو تاریخ تولدم را از حفظ بودی. فقط تو هر سال به یادم بودی. و حالا دیگر هیچکس نیست که با شوق منتظر تولدم باشد.
فهمیدم اگر پدر نداشته باشی، باید جور دیگری زندگی کنی.
باید زخمزبان آدمها را تحمل کنی.
باید نگاههای پر از ترحم، نفرت، یا حتی بیتفاوتی را تحمل کنی.
باید یاد بگیری روی پای خودت بایستی، حتی وقتی از درون هزار بار شکستهای.
فهمیدم اگر پدر نداشته باشی، نباید زندگی خودت را با کسانی که هنوز پدرشان کنارشان است مقایسه کنی؛ چون هر مقایسه، فقط یک زخم تازه است.
بابا...
عزاداری من برای تو مثل بقیه نیست.
من فقط نمینشینم عکسهایت را ببینم و گریه کنم.
من هر روز، با چشمهایم نبودنت را میبینم.
با گوشهایم سکوتت را میشنوم.
و با پوست، استخوان، جان و تمام وجودم درد نبودنت را زندگی میکنم.
برای خیلیها، مرگ تو یک اتفاق بود که تمام شد؛
اما برای من، از همان روز، زندگی هر روز دوباره عزادار شد.
این حق من نبود...
حق من نبود بدون تو بزرگ شوم.
حق من نبود هر موفقیتی را بدون افتخار تو تجربه کنم.
حق من نبود هر بار کلمهی «بابا» را میشنوم، بغضم را قورت بدهم.
کاش قصهی ما اینطور تمام نمیشد، بابا...
کاش هنوز بودی...
چون حالا فهمیدهام تمام چیزی که در این دنیا کم داشتمفقط تو بودی.