بعد از گذشتن از برهوتی سوزان، در دل کوهها به روستایی سرسبز که شالیزارهایش در پای نخلستانها قرار دارند، میرسیم. خانههای کاهگلی روی کوهها ساخته شدهاند و زمینهای کشاورزی و نخلها درتنگهای هستند که از کنارش مسیر رودخانهای فصلی میگذرد. در هر چند کیلومتر یک چشمه که آبی زلال از آن میجوشد وجود دارد. در روزگاری قدیم سر یکی از این چشمهها پسری عاشق دختری که با کوزهاش برای بردن آب سر چشمه آمده بود میشود. در همان لحظه قورباغهای آواز سر میدهد و زبانش را برای گرفتن پشهای که همانجا پرواز میکرد دراز میکند. اما به خاطر عشقی که در این لحظه جوانه زده بود، پشه را نخورد. ماهیانی که این صحنه را دیدند شروع به رقصیدن در آب کردند.
سالها از آن روز گذشته، دختر و پسر صاحب فرزندان و نوههای زیادی شدهاند. فانوس خانه جایش را به لامپ داده است؛ اما هنوز عشق آن دو چون همان روز اول است. هنوز هرصبح پیرمرد و پیرزن سر شالی میروند و به مترسکی که قبلا از لباس پیرمرد و حالا از لباس نوهشان درست کردهاند نگاه میکنند. به روزهایی فکر میکنند که در کنار هم سر شالیزار کار کردهاند و خستگیشان را با لبخند به همدیگر و خوردن خرمایی درکردهاند.
نگاههایشان همیشه پر از عشق است و زیباترین لحظهها را کنار هم داشتهاند.