
هنوز خستگی دیشب در بدنم بود و مدام میگفت کمی بیشتر بخواب، ولی عقربههای ساعت میگفتند: بلند شو، لنگ ظهره.
باید بلند میشدم. کلی کار داشتم. آشپزخانه پر از ظرفها و استکانهای نشسته بود. همهچیز روی کابینتها پخشوپلا بود. اتاقها و پذیرایی هم دستکمی از آشپزخانه نداشتند. با آنهمه مهمانی که برای عروسی دعوت کرده بودیم باید هم خانه مثل بازار شام میشد. با شنیدن زنگ در به حیاط رفتم. حتما مهناز بود.
دخترش را هم با خودش آورده بود. فقط سیسال داشت، ولی از بس در خانۀ مردم کار میکرد مثل زنهای شصت ساله دستهایش خشک و ترکخورده بود. صورتش را آفتاب سوخته و لکههای قهوهای روی پوستش گذاشته بود. سیاهی و چینهای زیر چشمانش نشان از گریههای شبانهاش داشت. حق داشت که برای جوانی ازدسترفتهاش بگرید. از شوهر خیری ندیده و در بیستوسه سالگی با چهار بچه تنها مانده بود.
- مهناز از حیاط شروع کن. بشورش و چیزهای اضافه رو به زیرزمین ببر.
زهرا بلند صدایم میکرد: مامان... مامان...
داخل سالن شدم. زهرا از توی اتاقش هنوز صدایم میکرد. به اتاقش رفتم.
-چه خبرته؟ خونه رو روی سرت گذاشتی.
-نیست!
-چی نیست؟
-گردنبندم، دیشب اینجا گذاشتمش ولی الان نیست.
-خوب بگرد حتما یه جای دیگه گذاشتی یادت نیست.
زهرا با گریه گفت: بهخدا همین جا گذاشتم.
-حالا برو یه چیزی بخور بیا کمکم کن خونه رو مرتب کنیم. حتما یه جایی افتاده پیداش میکنیم.
آشپزخانه را گذاشتم برای مهناز و خودم مشغول مرتب کردن اتاقها شدم. اول از اتاق زهرا شروع کردم. همه چیز را زیرورو کردم، ولی خبری از گردنبند نبود. از اتاق بیرون آمدم. مهناز داخل آشپزخانه مشغول شستن ظرفها بود. ناگهان یاد حرفهای دیروز مریم جاریام افتادم که با دیدن مهناز گفت: مگه کارگر قحط بود که این زنه رو آوردی؟ شنیدم دستش کجه.
شناخت زیادی از مهناز نداشتم. فقط چند بار برای کار آمده بود. شکی که بهدلم افتاده بود، قصد نداشت برود، چون دیشب آخرین کسی که رفت، مهناز بود. شیطان را لعنت کردم و مشغول کار شدم. همه جا را مرتب کردیم، اما خبری از گردنبند نبود.
نزدیک غروب بود که مهناز کارش را تمام کرد و خواست برود. قبل از اینکه دستمزدش را بدهم، پرسیدم: تو گردنبند دخترم رو ندیدی؟
رنگ صورتش پرید: نه خانم من چیزی ندیدم.
-مطمئنی؟!
-بله خانم.
از لحن حرفزدنم، همهچیز را حدس زده بود. اشک توی چشمانش درخشید و قبل از آنکه بچکد، چشمانش را پاک کرد و گفت: صبح تا شب خونۀ این و اون کار میکنم تا دستم رو جلوی کسی دراز نکنم.
دستهایش را نشانم داد و گفت: اینا میتونه دستای یه دزد باشه.
صبر نکرد تا دستمزدش را بدهم. دست دخترش را گرفت و بدون حرفی دیگر رفت. باز دو روی نیک و بدم شروع به بحث و جدل کردند:
-دل زن بیچاره رو شکستی، چطور به خودت اجازه میدی به دیگران تهمت بزنی؟
-اتفاقا کار خودشه، دیدی رنگش پرید و بدون اینکه دستمزدش رو بگیره، رفت.
روی مبل خودم را رها کردم و به مهناز و اشکی که توی چشمهای درشتش جمع شده بود، فکر میکردم که زهرا خودش را کنارم ولو کرد و با خوشحالی گفت: مامان گردنبندم پیدا شد.
راست نشستم و نگاهش کردم: کجا بود؟
-مریم الان زنگ زد و گفت که گردنبندم رو اشتباهی با وسایل خودش جمع کرده.
صدایی درونم را لرزاند: وای بر تو!